Na 45 dagen zonder regen (de laatste druppels waren bij Barbate na etappe 23) heeft het gisteren eindelijk weer wat geregend. Het was niet veel, maar voor de natuur was het een geschenk. Ons heeft het er niet van weerhouden om Mérida goed te bezichtigen. Naast een Romeins theater, een Romeinse tempel en schitterende Romeinse aquaducten, allen bewaard gebleven uit het prille begin van de stad, zijn er nog zó veel grote en kleine monumenten verspreid over de straatjes en pleinen. Zo staat er tegenover ons hotel een appartementencomplex waarvan de begane grond één ruïne is. Niet dat het zo’n slecht gebouw is, maar het is over Romeinse ruïnes heen gebouwd, met grote glazen puien om de oudheid goed te kunnen bewonderen. De stad is een eeuw vóór Christus gesticht door een kolonie Romeinse veteranen. De Latijnse naam van Mérida was dan ook ‘Emerita Augusta’, de 'pensionado's van keizer Augustus' en was lange tijd de belangrijkste stad van het oude Spanje. Nu is het nog steeds de hoofdstad van Extremadura en heeft het temidden van de bijna eindeloze landerijen, kleine dorpjes en stoffige wegen een grote streekfunctie. Terwijl de bevolking van Extremadura sinds het begin van de vorige eeuw nauwelijks is gegroeid, is Mérida in diezelfde tijd verzesvoudigd en groeit het nog steeds.
Het is te zien aan de stad dat deze in relatief korte tijd snel gegroeid is. Om het schitterende oude stadscentrum met mooie pleintjes, gezellige winkelstraten en parkjes heen, is een variëteit aan bouwstijlen te zien. Dat maakt het uiterlijk van de stad totaal anders dan de kleinere Ronda en Olvera of het veel grotere Sevilla. Even buiten het centrum, voor ons op weg naar Decathlon, is wel te zien dat we in de armste regio van Spanje zitten. Rij na rij slecht onderhouden flats zonder balkons en zonder uitzicht, met daartussen half afgebouwde complexen bespoten met graffiti. Het is voor veel mensen op het platteland onmogelijk om werk te vinden. Ze zijn daarom naar de stad getrokken in de hoop alsnog werk te vinden, maar ook hier is de werkeloosheid torenhoog, rond de 20%. En uitkeringen in Spanje zijn laag, minder dan €500,- voor een alleenstaande.
Het is een stad met meerdere kanten. Gelukkig heeft men met de snelle bouw afgelopen eeuw rekening gehouden met de schitterende oudheden en er nauwkeurig om- en overheen gebouwd. Vanochtend kunnen we na het vertrek dan ook nog genieten van de schitterende bogen van het aquaduct in de ochtendzon. Op bijna elke boog zijn ooievaars genesteld. Ze maken het herkenbare geluid met de snavels. Een mooi geluid dat ons voor altijd aan Spanje zal doen denken.
De etappe van vandaag is met ruim 17 kilometer weer een korte. De bijna 75 kilometer tussen Mérida en Cáceres is moeilijk op te delen, doordat het maar door weinig dorpjes met overnachtingsmogelijkheden komt. Het is gelukt dit stuk in 3 etappes te verdelen door vandaag in Aljucén te overnachten. Eenmaal de stad uit volgen we een tijd een tweebaansweg tot aan Embalse de Proserpina, een stuwmeer dat Mérida van drinkwater voorziet, én voorzag. Ongelofelijk maar waar is de dam die door de Romeinen in de 1e eeuw na Christus gebouwd is, nog steeds in gebruik. De Romeinen stijgen elke kilometer in ons aanzien! En wat is het meer mooi. Dit aanblik hebben we al een tijdje niet meer gehad, echt een oase. Het is zondagochtend en aan de rand zitten families te vissen en camperaars op hun stoeltjes in de schaduw te genieten van het water. Voor ons is het ook een mooi plekje voor een kopje koffie, dus we zetten de stoeltjes op en nemen de tijd.
Als we doorlopen volgen we nog een paar kilometer een smalle asfaltweg door mooie heuvelachtige weilanden. Geel gras, waar door de regen nóg meer bloemen tussen staan dan voorheen, grote eiken en grote koeien. Wat is landelijk Spanje mooi! We slaan van de weg af een zandpad op en lopen door een wat bosrijker gebied. Aan de diepe geulen op het pad te zien, kan het hier een stuk harder regenen dan het gisteren heeft gedaan. Daar zullen we de komende twee weken geen last van hebben. Er staat geen druppel regen op en temperaturen van rond de 30 graden.
De route leidt ons door het gehuchtje El Carrasca en richting de bekende autoweg die we onderdoor gaan. Tegen het beton van de tunnel zitten hagedissen en gekko's in de zon te wachten op vliegjes. Normaal rennen ze snel weg, maar hier blijven ze lang zitten, dus we kunnen ze goed bekijken. Mooie diertjes.
We zijn vlak bij het dorp en het is ondertussen bijna half twee. Booking.com geeft aan dat we vanaf 13.00 uur terecht kunnen, maar als we aankomen is de eigenaresse nog druk bezig met onze kamer, dus we kunnen er nog niet in. Er zijn ergere problemen om te hebben, want tegenover deze 'casa rural' ligt een terrasje, dus we moeten wel…;-). Na een tijdje komt de dame ons de sleutel brengen en vertelt ons van alles wat we niet begrijpen. Hier komt de vertaalapp weer goed van pas. Ze spreekt 'm op het zelfde snelle tempo in, maar gelukkig kunnen we er zo toch wat van maken. Ze blijkt geen stempel te hebben. Als je de route als pelgrim loopt, moet je een boekje laten afstempelen. Wij hebben Wikiloc als bewijs, dus hebben geen stempel nodig. Ze gaat na de uitleg ook op het terras zitten, dat in no time helemaal vol stroomt. Bij de drankjes krijgen we huisgemaakte tapas geserveerd, dus we hebben geen haast. We doen vanmiddag rustig aan, morgen wordt een lange etappe.
