Mooie afwisselende etappe door het vlakke land tussen de Vogezen en de Jura. De etappe is lang maar redelijk vlak en gaat over goed te belopen paden. De route komt langs een mooi merengebied met een groot zwemmeer. Er zijn een aantal omleggingen van de originele GR5 route. Deze maken de route langer, maar hierdoor hoef je een stuk minder over asfalt te lopen.
Vandaag staat een lange wandeling op het programma. Het is 34 kilometer lopen naar een plek langs de route waar een camping ligt en aangezien het landschap vrij vlak is, besluiten we om dit in één keer te lopen. We vertrekken op tijd van de camping zodat we rond 8 uur kunnen starten met de wandeling.
De route start bij een klein dorpje dat we doorlopen, waarna we al snel de bossen in gaan. Doordat het de afgelopen nacht veel heeft geregend, zijn de paden glibberig en nat, dus het is goed uitkijken.
Na een aantal kilometer zijn we de bossen weer uit en lopen we meer en meer tussen landerijen. De weg glooit een beetje, maar het is nergens echt steil. We hebben een flink tempo te pakken en na 2 uur en 9,5 kilometer te hebben gelopen, zetten we onze stoeltjes op aan de rand van een grasveld voor onze eerste pauze.
Het graan dat voordat we de Vogezen bereikten nog groen was, is nu geel en oogt klaar voor de oogst. Ook de maïs die niet zo lang geleden nog jonge spruiten waren, zijn nu al stevige planten. Je merkt echt dat het seizoen begint te veranderen en dat we steeds zuidelijker komen.
Na de pauze lopen we tussen de velden door richting een merengebied. Volgens de route op de navigatie moeten we eerst nog een behoorlijk stuk via de doorgaande weg door een paar dorpjes lopen, maar de bewegwijzering heeft andere plannen. Als we bij het eerste dorpje aankomen geven de wit/rode bordjes een “alternatieve” route van de GR5 aan, die we besluiten te nemen. Het voordeel is dat we een stuk eerder in een merengebied aankomen, maar het is te hopen dat deze omweg niet al te veel extra kilometers oplevert. Maar dat kunnen we pas zien als we weer op de originele navigatieroute zijn.
We zitten inmiddels (hopelijk) een stuk over de helft van de wandeling, dus we maken een goede pauze op een zonnig grasveldje tussen de meren. Terwijl Malou voor de lunch zorgt, zet Mark de kletsnatte tent op om de drogen en maakt een waslijntje waar we onze nog vochtige kleding en handdoeken kunnen laten drogen in de zon. Na een paar regenachtige dagen is het soms lastig om alles goed droog te houden.
We genieten van ons stokbroodje Franse kaas tussen al onze uitgestalde spullen, het lijkt wel een camping… We verwachten daar vroeg of laat toch eens vragen over te krijgen, dus we oefenen alvast de Franse versie van het zinnetje “Nee hoor, we zijn hier niet aan het kamperen, we laten enkel onze tent drogen die nog nat is van de dauw van vanochtend”
Na de pauze van bijna een uur is alles weer goed droog en vervolgen we onze weg. We passeren nog enkele meren en de temperatuur begint ondertussen behoorlijk op te lopen. De watervoorraad slinkt en de petjes gaan op. Gezien de rode kleur van Marks neus, nèt iets te laat…
Langs de meren genieten we van de rust, de natuur en de vele mooie watervogels die hier leven.
Tegen het einde van het gebied begint het wat drukker te worden en zien we opeens een opblaasfort en springkussens in het water liggen met tientallen mensen in knaloranje reddingsvesten erop en omheen. Een stukje verder is een dagstrand en aangezien het een zaterdagmiddag met heerlijk zomers weer is, is het hier mega druk. De verleiding is erg groot om de zware rugzakken af te gooien en een verfrissende duik te nemen. Maar we moeten nog een behoorlijk stuk lopen (10+ km) dus dat kunnen we beter niet doen. Helaas… Gelukkig kunnen we wel nog onze waterflesjes bij de lifeguard bijvullen.
We steken de autoweg over, verlaten het merengebied en lopen een aantal kilometer langs ‘Canal de la Haute-Saône’ die middels een aquaduct over de L’Allan verbonden is met Canal du Rhône-au-Rhin. Hier staat een man ons aan te moedigen met “Bravo, bravo!”. Hij heeft zelf jaren geleden ook een groot stuk van de GR5 gelopen, woont hier in de buurt en komt op dit stuk van de route “heel Europa” aan wandelaars tegen. Wat een enthousiasme ! Dit soort ontmoetingen geeft altijd weer wat nieuwe energie om goed door te stappen.
We zijn ondertussen 25 kilometer onderweg en moeten nog een stuk… Eén heuvel over tot onze eindbestemming van de dag, nog zo’n 7km. We lopen bergop door het bos en bovenaan staat alweer een verandering van de weg aangegeven. Aangezien de omleiding eerder op de dag voor een mooiere route heeft gezorgd en niet meer kilometers, besluiten we ook deze maar te nemen. Wederom een mooie route, maar helaas, deze is wel 2,5 kilometer langer… Dit maakt de wandeling wel erg lang dus we zetten nog even extra de pas erin en na een uur of 1,5 komt het dorpje in zicht waar we de bus zullen nemen naar de camping.
Zoals elke keer als we meer dan 30 kilometer lopen, zeggen we tegen elkaar ‘dat moeten we maar niet meer doen…’. Meer dan 30 kilometer is met onze bepakking net iets te ver. Maar het was wel een prachtige, afwisselende route en we zijn blij als we in de bus naar de camping zitten.
We hadden gepland om morgen terug te komen naar de bushalte en de etappe naar Saint Hippolyte te maken, maar ‘s avonds tijdens het plannen blijkt dat in dit kleine Franse dorpje op zondag geen enkele bus rijdt (en ook geen trein, Über of taxi…) dus dat levert onverwacht een extra rustdag op. Ook niet verkeerd, na de uitdagende etappe van vandaag .
