Deze etappe loopt door het afwisselende landschap van de Jura. De eerste kilometers gaan steil omhoog door bossen naar Le Meix Musy bij de Zwitserse grens op 1288 meter hoogte met schitterende uitzichten op de Jura. Daarna daalt de route een beetje en blijft via Sentier de Bornes de Zwitsers/Franse grens volgen. Vervolgens blijft de route vrij vlak voornamelijk over kleine asfalt weggetjes.
Vandaag is het weer lekker weer en de benen zijn uitgerust: rugzak op en door met de GR5!
We lopen zo’n 2 kilometer langs de weg tot aan het begin van de GR5. Van daaruit is het behoorlijk klimmen geblazen; 540 meter stijgen in 7,5 kilometer door de bossen, waarbij we af en toe een boerderijtje passeren.
We lopen langs de koeien een weiland door, waar bij het verlaten van het weiland een boer dusdanig ijverig heeft geploegd dat het pad niet meer te vinden is. Ook het GR5 bordje ligt op de grond, dus die kan ons niet verder helpen. We gaan de kant op waarvan we denken dat het de goeie richting is, maar helaas. Na een halve kilometer ploeteren over pas omgewoelde grond loopt de strook wat leek op het pad dood tegen een dicht bos. Er rest ons niets anders dan omkeren.
Doordat we dit stuk verkeerd gelopen hebben komen we wel een plant tegen die we nog niet kennen; de witte nieswortel. Hij lijkt qua groei en blad erg op de gentiaan, maar deze heeft trossen kleine witte bloempjes in plaats van grote gele of paarse bloemen. We zoeken ‘m op en het blijkt een giftige plant te zijn die vroeger voor pijlgif werd gebruikt. We lopen terug naar het punt waar we de route zijn kwijt geraakt en zien dan gelukkig al gauw iets van markering op een boom. Vanuit hier volgen we een oude muur van gestapelde natuurstenen over een bergkam langs de Zwitsers-Franse grens. Ook staan er overal net witgeverfde witte palen met rode markering die de grens aangeven. Op de top gekomen maken we bovenaan een skipiste een goeie pauze, met uitzicht over Villers-le-Lac, het dorp aan de Franse kant waar we vanochtend vertrokken zijn. We zitten al aardig hoog.
Na de pauze blijven we nog een behoorlijk stuk de grens volgen, maar wordt de route een stuk vlakker. Onze eindbestemming van de dag is een ‘cabin in the woods’ zonder bronnetje in de buurt, dus onderweg moeten we een plek zien te vinden om aan wat extra liters water te komen.
Waar de route van de Zwitserse grens afbuigt komen we op een weggetje waarbij de grensovergang een paar tankstations liggen. Dat ziet er hoopvol uit. We lopen erheen, maar helaas, het blijkt een onbemand station te zijn en er is ook geen kraan aanwezig. Een klein stukje verder blijkt gelukkig ‘in the middle of nowhere’ een behoorlijk nieuw activiteitencentrum te liggen waar in de winter ski’s worden verhuurd. Nu zijn deze vervangen door fietsen, maar ook worden er yoga, circus voor kinderen en clown-dans lessen gegeven. Heel apart zo midden in de velden… Het gebouw is open maar er is niemand te bekennen. Wel is er een kraan met drinkwater, dus we kunnen een aantal flessen met kraanwater vullen. Dat is wel een opluchting. Het is niet riant, maar het zou genoeg moeten zijn om de avond en morgenochtend mee door te komen.
De hut, Cabane du Mont Châteleu, ligt zo’n 7,5 kilometer verder en de route loopt vanaf hier veelal over kleine asfaltweggetjes, maar ze liggen mooi tussen de weilanden en heuvels.
Rond 15.00u komen we (na enig zoeken) bij de cabane aan. Hij ligt wat verscholen in het bos en het voelt meteen als een fijne plek om de rest van de dag en avond door te brengen. Een mooi houten huisje met een grote tafel en ramen met luikjes; wederom een heerlijk plekje.
Het enige nadeel is dat er geen bronnetje is en dat het water dat we hebben meegenomen toch iets te weinig blijkt te zijn. Dus Mark loopt tegen de avond nog een keer 2,5 kilometer terug om een paar flessen te vullen bij een bronnetje dat we eerder op de heenweg hebben gezien. Door dit water te zuiveren en te koken hebben we alsnog ruimschoots genoeg voor soep, een kop thee vanavond en koffie morgenochtend. We kunnen zelfs nog voor het huisje bij de ondergaande zon de afwas doen…
Na de afwas genieten we nog van een kop thee en een stuk chocolade in het huisje en richten dan onze slaapplek in. Het is heerlijk rustig…
