Wat een schitterende etappe door de Alpen. Deze etappe loopt de hoge bergen in tot bijna 2000 meter. Het is veel stijgen en vaker behoorlijk steil, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met uitzichten over de Alpen, de Jura en het meer van Genève.
Om kwart voor 8 hebben we onze spullen ingepakt, ontbeten en zijn we klaar voor vertrek.
We beginnen vandaag aan het eerste stuk van 60 kilometer door de bergen naar Samoëns, waarbij we alleen halverwege een dal zullen doorkruisen waar wegen, bewoning en een supermarkt liggen. Het uitgangspunt is om dit in 3 etappes te lopen, met 2 nachten wildkamperen.
Het zal heftig worden, aangezien de hoogtemeters van een ander kaliber zijn dan dat we tot nu toe hebben gehad.
De route begint met een kleine afdaling langs landerijen en boerderijen, het zal het laatste bewoonde gebied zijn dat we vandaag passeren. Het is nog fris als we beginnen met lopen, maar het zonnetje laat zich al snel zien. In één van de weilanden onder ons zien we een vos door het veld lopen. Hij blijft halverwege even staan, kijkt naar ons en loopt dan snel weer door. Wat is het lopen in de ochtend toch heerlijk…
Zodra we eenmaal beginnen met klimmen, blijven we dit ook de rest van de dag doen. We lopen door het bos omhoog en merken eigenlijk niet dat we al zo veel gestegen zijn. Totdat we het bos uit een alpenweide inlopen, om ons heen kijken en ineens kunnen genieten van het weidse uitzicht. Een heel stuk onder ons ligt het meer van Genève, terwijl we aan de andere kant de gigantische bergen van de Alpen zien liggen, met in de verte de witte toppen van de Mont Blanc.
Naast een schuur komt water uit een slang boven een drinkbak, waar we onze flessen kunnen vullen voor de pauze van dadelijk. We lopen nog een half uurtje door en pauzeren op het prachtigste plekje. Achter ons ligt een uitzichtpunt, een flink stuk hoger dan waar we zitten. Een bordje geeft aan dat het nog 20 minuten lopen is naar de top en het lonkt erg om daar ‘nog even’ bovenop te klimmen. Normaal zouden we dit zeker doen, maar we bedwingen ons om energie te sparen voor de rest van de wandeling; we hebben namelijk nog meer dan de helft van de hoogtemeters te gaan…
Even later zijn we blij dat we het niet gedaan hebben, want na de pauze daalt de route een klein stukje en klimt vervolgens naar hoogtes waar we deze reis nog niet geweest zijn: bijna 2000 meter boven zeeniveau. Met elk heuveltje dat we over gaan en elk bochtje dat we om lopen, worden de uitzichten verbluffender. Wauw, wat is dit mooi!!
Bovenop een bergrug komen we langs een herder die met zijn bordercollies en waakhond een kudde geiten over de bergweiden aan het drijven is. Het is een mooi gezicht. De collies zijn fel en nemen hun drijftaak behoorlijk serieus, maar de waakhond ligt (gelukkig) languit in de schaduw, plat op de grond. Hij trekt enkel een wenkbrauw op als we langslopen…
Even verderop wordt het wat drukker. Een stukje onder Pointe de Pelluaz op 1908 meter, ligt een parkeerplaats met restaurants en een auberge bij een skigebied en er komen aardig wat toeristen op af.
De route staat op de bergkam rechtdoor aangegeven. We zien op een steile helling een paar smalle ‘geitenpaadjes’ lopen, maar deze lijken niet echt geschikt om met onze rugzakken overheen te lopen. We besluiten daarom een klein stukje van de route af te wijken en de steile weg over de piste omhoog te lopen, in de hoop om daar gauw de route weer op te pakken. Na 20 minuten klimmen komen we boven en worden we weer getrakteerd op een schitterend uitzicht, maar helaas niet op een pad dat ons terug op de GR5 brengt. Oeps… Een stuk onder ons zien we wel een breder pad liggen dat de goede kant op gaat, en geheel tegen onze principes in lopen we niet over een pad, maar langs de afzetting van een stuk waar schapen staan. Normaal gesproken blijven we het liefste op paden en wegen. Niet alleen omdat dit gemakkelijker loopt, maar ook om de natuur geen onnodige schade toe te brengen. Maar nood breekt wet en voorzichtig schuifelend lopen we alle extra hoogtemeters van daarvoor weer naar beneden. Weer 20 minuten later komen we bij het pad onderaan bij de helling en even verder komen we gelukkig weer op de GR5 uit.
Niet veel verder in een mooi dal met een meertje ziet Mark een slang op zo’n 2 meter afstand over het pad kruipen en we weten er nog net een foto van te maken om op te zoeken om welk soort het gaat voordat hij in het gras wegkruipt. Altijd mooi om zo’n diertje te zien! En zodra we 3 stappen verder zetten en het nog hebben over de ene slang, stappen we bijna op een tweede slang die het gras uit komt en zich snel uit voeten maakt. Wow, 2 slangen op zo’n korte afstand, dat maakt wel indruk! Gelukkig zijn het niet giftige ringslangen, maar in de rest van het dal letten we extra goed op het pad.
We lopen de heuvel over naar het volgende dal. Dit blijkt ook weer een plaatje; 2 meertjes aan de rand van rotsachtige hellingen. We maken hier een pauze en proberen een inschatting te maken hoe ver we nog zullen komen vandaag. We weten namelijk nog niet waar we vannacht zullen slapen. Maar aangezien we pas een dikke 13 kilometer gelopen hebben, moeten we in ieder geval nog wel een stuk. Het is ondertussen al half 4, maar hebben nog energie genoeg dus gaan weer verder op pad.
We merken dat in het hooggebergte de kilometers een stuk minder snel gaan dan in de rest van de GR5. De hoogtemeters, maar ook de waanzinnige uitzichten waar we vaker bij stilstaan, maken dat de kilometers langzamer voorbij gaan. Ook de pauzes om even bij te tanken, zijn hier een stukje langer dan van te voren. Het is even wennen, maar het gaat goed op deze manier en we zullen de etappes hierop aan moeten passen.
Bovenaan bereiken we het hoogste punt van vandaag (én de hele wandeling) bij Les Portes d’Oche op 1937 meter.
De route blijft vervolgens op gelijke hoogte tussen een hoge rotswand en een dal, als er vlak voor ons een kleine, jonge alpensteenbok langs komt lopen, gevolgd door mamma steenbok. Rustig grazend en klauterend over de rotsen, ze zijn totaal niet bang voor ons. We lopen langs ze door en na de volgende col komt het punt waar we moeten beslissen: doorlopen naar een refuge 5 kilometer verderop of een stuk afdalen naar een plek waar we water kunnen krijgen en hier in de buurt op een vlak stukje in de bergen ons tentje opzetten. We besluiten het laatste te doen en lopen een stuk naar beneden waar gelukkig inderdaad het koude water rijkelijk stroomt. Het blijkt een verzameling van een tiental oude schuren en huizen te zijn waar niemand meer woont. Enkel een paar ezels staan bij een stalletje te grazen.
We vullen hier alle lege flessen die we bij ons hebben en klimmen de meters weer terug omhoog naar een mooie vlakke plek die we eerder hebben gezien.
Iets na 19.00u ploffen we hier neer. Het waren maar 17 kilometer vandaag, maar we hebben veel geklommen en het is laat genoeg. Tijd om bivak te maken op deze schitterende plek met uitzicht op de bergen om ons heen en een laatste streepje van het meer van Genève in het dal.
Wat een schitterende, indrukwekkende tocht hebben we vandaag gemaakt…
