Deze etappe van de GR5 daalt voornamelijk af vanaf Col de la Golese naar Samoëns. Alleen het eerste stuk stijgt naar de col. De route loopt door mooie weilanden met koeien en schapen. Lager loopt deze de bossen in en door het leuke kleine dorpje Les Allamands waar ook een drinkwater punt te vinden is. De paden in de afdaling zijn makkelijk te lopen. Vanaf Samoëns loopt de route zo’n 4 km van de GR5 af naar camping municipal Verchaix.
Gisteravond lagen we zoals verwacht lekker vroeg in bed. Toen we buiten in het donker onze tanden stonden te poetsen zagen we dat bij het prikkeldraad, een paar meter achter ons tentje, een koe nieuwsgierig stond te kijken naar wat we aan het doen waren. Wat lijken die dieren groot, zo in een donker bos met een zaklampje. We besloten ‘m zo veel mogelijk te negeren en kropen ons tentje in.
Tijdens het in slaap vallen hoorden we gekraak van paaltjes en het geluid van bewegend prikkeldraad. De koe had duidelijk z’n zinnen gezet op het nemen van een kijkje bij ons plekje. Liggend op ons luchtbedje hoopten we maar dat het prikkeldraad het zou houden… Voor koeien hoef je normaal gesproken niet bang te zijn, maar een nieuwsgierige koe kan met z’n horens ons tentje wel beschadigen. Gelukkig heeft het prikkeldraad het gehouden, maar een paar keer klonk het toch alsof de koe naast het tentje stond.
In de ochtend, na een ietwat gebroken nacht, zijn we wel weer vroeg op pad. Vandaag is niet zo’n lange etappe, er is na gisteren ongeveer 12 kilometer overgebleven naar de camping in Samoëns.
We beginnen met een klein stukje klimmen, iets meer dan 100 meter, de enige meters stijgen van vandaag. We steken het wildrooster over en lopen langs de koeien die ons vannacht wakker hebben gehouden. Bovenop loopt een kudde met ons mee de heuvel over, naar een weide aan de andere kant. Wat een gigantische stukken grond hebben de koeien hier in de bergen. Ze kunnen gaan en staan waar ze willen en deze lopen gelukkig zonder koebellen. Die klinken bij elke stap zo hard dat het een marteling is voor de dieren. De boeren vinden het leuk voor de toeristen en het is makkelijk om ze snel terug te vinden in de grote weiden, maar de dieren zelf worden er doof van. Heel karakteristiek, maar beter niet dus…
Net over de top van de heuvel ligt een refuge waar paarden bij staan en wat mensen aan het ontwaken zijn. We lopen verder naar beneden en meer en meer lopen we de beschaving in. Her en der staan mooie chalets verscholen in het bos en we passeren wat wandelaars die in de vroegte een dagwandeling de andere kant op maken.
Bij het pittoreske dorpje Les Allemands, met 5 huizen en een kerk, is een lavoir waar een bewoner z’n gieters aan het vullen is. We vragen hem of het ‘eau potable’ is en hij antwoord ‘Biensur, n’est pas de problème!’ We vullen onze flessen en drinken heerlijk koel water. Wat een vertrouwen in de mensen hebben we toch...
Zo’n 4,5 kilometer verderop lopen we het dorp Samoëns al in. Aan de rand van het dorp spoelen we onze schoenen en stokken nog even af in het riviertje. Na de regen en de dagen in de bergen zijn ze aardig modderig geworden en we willen toch een beetje toonbaar het dorp in lopen.
We lopen de drukte in, door naar de camping en hopen daar een plekje te krijgen. Maar als we aankomen zien we een bordje ‘Complet’ en blijkt de receptie gesloten voor middagpauze. Na een paar minuten komt er een man naar ons toe die aangeeft dat ze voor GR5 lopers altijd wel plaats hebben en we kunnen ons tentje op een klein plekje naast een gebouw in de schaduw opzetten. We vragen hem of het mogelijk is om 3 dagen te blijven staan, want we willen hier een paar dagen over blijven om bij te komen van het klimmen en dalen, zeker de knieën hebben het zwaar te verduren gehad. Helaas kan hij ons dit niet zeggen en moeten we wachten totdat over 2 uur de receptie weer open gaat.
Voor de zekerheid nemen we toch maar contact op met een camping municipal die 4 kilometer verderop ligt. Daar hebben ze in ieder geval plaats. Dus: rugzakken weer op en nog effe een stukje door!
We lopen via een park met zwemmeertjes naar een grote supermarkt aan de rand van Samoëns. Na de afgelopen dagen in de bergen is alles schoon op en kunnen we hier weer even wat inslaan in de gigantisch grote Franse supermarkt. En onder het genot van een ijsje lopen we de laatste kilometers naar de camping in Verchaix.
Het vele stijgen en dalen met een zware rugzak geeft wel een beetje z’n tol geëist op de knieën van Malou. Beter nu een paar dagen herstellen, dan er tegenaan te blijven lopen komende etappes. Die zullen ongetwijfeld weer schitterend, maar zwaar genoeg worden.
