Deze etappe door de Alpen volgt het dal van de rivier Le Ponturin. In het begin over bospaden langs dorpjes en boerderijen, vanaf Les Lanches echt de bergen in. De route komt langs mooie watervallen en meertjes en loopt door schitterende dalen. Heel mooi om het landschap vanaf het drukke dal van de rivier de Isère langzaam te zien veranderen in echt hoog gebergte. De etappe eindigt bij Refuge du Col du Palet.
Het is al heerlijk weer als we ‘s ochtends de tent hebben opgebroken en vertrekken. Het is ondertussen, omdat we tussen het hooggebergte zitten en het jaar aardig vordert, wel al een stukje koeler. En dat is zeker in de ochtenden goed te merken. Voordat we vertrekken gaan dan ook met enige tegenzin de vesten toch maar uit. We weten dat anders binnen de kortste keren de rugzakken af moeten om de vesten uit te trekken. En dat blijkt ook voor vandaag een goede inschatting. Vanaf de camping slaan we rechtsaf en na een paar bochten gaat de route de andere kant op dan dat de navigatie aangeeft. We volgen de wit-rode markering, die ons al snel omhoog laat klimmen langs de kerk van het dorp en van daaruit al veel eerder steil omhoog gaat dan dat we met ‘onze’ route zouden gaan. Blij dus dat de vesten al uit zijn want het is flink klimmen geblazen. We zullen weten dat we in de Alpen zitten, haha!
We stijgen grotendeels door bosgebied, af en toe passeren we een afgelegen huis dat in de helling ligt. Stuk voor stuk schitterende woningen: oude schuren die mooi modern zijn opgeknapt, veelal met een 4×4 auto onder de carport, anders is het hier een groot gedeelte van het jaar onmogelijk om te komen. Na een paar kilometer wordt de route een stuk vlakker en lopen we over een breed pad naar Peisley. Een leuk authentiek dorp waar bewoners met hun dagelijkse zaken bezig zijn (huizen opknappen, hout voor de winter slepen, plantjes water geven). De bloemenpracht in de gemeentelijke bloembakken en de bakken tegen de huizen van het bergdorpje zijn schitterend.
Vanuit het dorp lopen we een stuk door het dal naar een parkje met picknickbankjes bij een grote parkeerplaats. We kunnen hier ook water krijgen, dus het is een ideale plek om te pauzeren. Ook omdat de route vanuit hier enkel nog omhoog zal gaan naar Refuge du Col du Palet, waar we zullen bivakkeren.
Na de boterham en de koffie lopen we over de parkeerplaats de paden weer op. Dit is de laatste parkeerplaats in het dal, de weg stopt hier. Vanuit hier zijn er alleen nog maar wandelpaden. We klimmen snel hoger en hoger, het is een prachtig dal met een paar watervallen en op de gigantisch hoge toppen rondom liggen nog wat restjes sneeuw. Hoe verder we van de parkeerplaats af lopen, hoe rustiger het wordt op de paden. We zitten nu in nationaal park Vanoise: een schitterend, oud natuurgebied dat ook strenge regels kent. Zo is het hier nergens toegestaan om wild te kamperen, maar bij de refuges in het park mag je tegen een kleine vergoeding wel je tentje opzetten en gebruik maken van de faciliteiten. Prima oplossing dus! Dit en andere regels zoals honden aan de lijn, geen bloemen plukken, op de paden blijven, niet skydiven en een verbod voor auto’s, motoren en fietsers, zorgen ervoor dat het een prachtig natuurgebied is. De natuur kan hier ongestoord z’n gang gaan, dat is zeker ook te zien aan de beestjes die hier vliegen en kruipen: krekels, vlinders en de ene alpenmarmot na de andere. Op alle hellingen om ons heen zie je de marmotten liggen, rennen of eten, ze zijn totaal niet schuw. Zo’n leuke diertjes…
Elke heuvel die we over lopen brengt weer een nieuw schitterend dal, nieuwe uitzichten en een (terug)blik op de heuvels waar we al geweest zijn. Eerst een dal met gras, lage begroeiing en grote rotsen, vervolgens een dal met het mooie Lac du Grattaleu. Net onder de top ligt ‘onze’ Refuge du Col du Palet. De refuge is sinds half juli gesloten omdat hun bron vanwege de droogte dit jaar droog ligt en er dus geen drinkwater beschikbaar meer is. Onderweg hebben we bij een stroompje dan ook al onze flessen met vers bergwater gevuld.
Maar aangekomen bij de refuge blijkt er toch nog iets van drinkwater te zijn. We worden vriendelijk begroet door de dame die de refuge ‘beheert’ nu deze gesloten is en ze geeft uitleg over wat wel en niet kan. Na 19u mogen we pas ons tentje opzetten en om 8u moet hij weer weg zijn. Het is ondertussen kwart voor 6 als we aankomen, dus we moeten nog even geduld hebben. We maken een praatje met wandelaars die we onderweg al eerder zijn tegengekomen en we wisselen tips uit over gear, zakjes gevriesdroogde maaltijden en andere mooie wandelroutes over de wereld. En als je bij mede hikers deze onderwerpen aansnijdt, is er zo een uur voorbij. Dus voor we het weten is het al een tijdje 19u geweest, zetten we ons tentje op en genieten we even later tijdens het eten van onze pasta van een schitterende zonsondergang hier in de bergen. Wat een prachtig plekje om te mogen slapen. Het was veel stijgen vandaag, maar dit en alles wat we onderweg gezien hebben is zo belonend!
