Om kwart voor acht zijn we weer op pad. Ronda, dat gistermiddag zo bruisend en druk was, is nagenoeg verlaten. Het begint net een beetje licht te worden als we via de andere kant dan dat we gisteren zijn binnengekomen, de stad uitlopen. Deze kant is duidelijk minder pittoresk, zeker zo vroeg. Het is een brede straat met aan weerszijden veel bedrijven. Als we via deze weg binnen waren gekomen hadden we een stuk van de charme gemist, maar nu vanochtend loopt het prima en zijn we snel de bebouwing uit. Vanaf Ronda tot aan Sevilla volgen we een bedevaartsroute, de ' Via Serrana'. We zien al gauw een mooi bordje met de aanduiding en de herkenbare schelp. Verder wordt de route voornamelijk met een gele pijl aangegeven. We dalen zo'n 270 meter vanuit Ronda af en stijgen deze weer aan de andere kant van het dal. We lopen langs weilanden, af en toe een boerderij en enkele kleine dorpjes. En langs twee grote gebouwen die, gezien de bouw, hotels hadden moeten worden, maar nu mooi dienen als koeienstallen. Het voordeel van zo vroeg lopen is dat het nog heerlijk koel is. Dat is wel fijn, zeker bij de klim. Aan de andere kant van de heuvel is het een stuk rustiger. Glooiende velden met ruïnes van oude stallen en op de toppen nog oudere ruïnes van wat ooit kastelen of grote landhuizen waren. In de velden staan al klaprozen en we komen langs een laan van de paars bloeiende Anna Paulownaboom.
We ruiken de bloesem al van verre. Op de telefoondraad langs de weg zitten drie bijeneters. Jammer genoeg zijn deze bonte vogeltjes erg verlegen en vliegen ze weg voordat we ze goed op de foto krijgen.
Na 13 uur begint het aardig warm te worden en de zon schijnt fel. We lopen langs kilometers olijfboomgaarden met stukken oude, maar ook net geplante bomen. Even verder passeren we een klein dorpje dat op de kaart aangeduid wordt als 'Venta de Leche'. Een plaats met de naam 'Verkoop van melk'. Ook op de wandelkaart in het dorp wordt het zo aangeduid. Vreemd... Een melk verkooppunt hebben we niet gevonden, maar de huizen zijn schitterend melk-wit. We volgen een stukje een verharde weg die snel overgaat in een onverharde weg. Af en toe komen we een huis tegen waar we steevast worden begroet door honden. Ons is al duidelijk dat de honden in Spanje veel herrie maken, maar verder best relaxed zijn. Gelukkig hebben we vanochtend al veel kilometers gelopen, want door de brandende zon en het gebrek aan schaduw zakt het tempo wat. Na zo'n 18 kilometer lopen we over de laatste heuvel. Een schitterend dal ligt voor ons. Rechthoekige velden in alle kleuren groen, bruin en zandkleur glooien over de heuvels, zo ver als je kunt kijken. Het lijkt net een lappensprei, die vroeger over het bed lag. Boven de heuvels steken de hogere toppen van de Sierras waar we afgelopen dagen gelopen hebben uit. Aan de andere kant zien we Olvera liggen, waarbij la Iglesia de Nuestra Señora de la Encarnación, ofwel de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Incarnatie, boven de huizen uit torent. Weer zo'n schitterende witte stad. Honderden jaren geleden moeten mensen al over deze heuvel zijn gekomen en nagenoeg dit zelfde uitzicht hebben gehad...
Van hieruit dalen we naar een rivier in het dal en beginnen we aan de laatste klim van vandaag. We lopen door het kleine, maar steile Torre Alháquime. Ondertussen het vierde witte dorp van vandaag, maar deze mooie plaatsjes vervelen nooit. Nog een stukje tot Olvera. De entree naar deze stad die er vanaf een afstand als een plaatje uitziet, is een beetje zoals we vandaag Ronda uitliepen. We komen langs bedrijven en flatjes. We hebben ondertussen 28 kilometer gelopen, dus we zijn blij dat we niet veel verder bij ons hotel aankomen, maar hier begint pas het mooie stuk van de stad. Morgen nemen we de tijd om rond te kijken, want we blijven hier een dagje over. Voor de stad, en vooral om de verjaardag van Malou te vieren op deze speciale plek. Dat hadden we een jaar geleden niet verwacht, dat dat Olvera zou worden!
