Twee etappes geleden hadden we de langste etappe tot nu toe, vandaag gaan we voor misschien wel de kortste. Het is maar een klein stuk van ongeveer 11 kilometer van Montejaque tot aan Ronda. We verlaten na een rustig ontbijt het dorp. Dit is ook weer een Pueblo Blanco, dus we lopen vanaf het dorpsplein met sinaasappelbomen en palmbomen door de fris witte straatjes in de stralende ochtendzon. Er is markt vandaag dus het is voor zo'n dorpje aardig druk. Na een stukje gedaald te zijn, staan we voor een zigzagpad omhoog naar de laatste bergpas voor 'de depressie van Ronda'. Dit is een groot dal met op de rotsen aan de overkant de stad Ronda. De bergen van Sierra Grazalema zijn we dan uit en het landschap wordt na deze laatste pas weidser en er zijn meer boerderijen, dorpjes en landbouwgronden. Maar voordat we daar zijn, lopen we omhoog naar Ermita de Montejaque, een kapel boven op de pas. Van daaruit leidt de route ons verder langs weilanden en olijfboomgaarden tussen de laatste bergen door. We hebben een mooi uitzicht over het glooiende dal en zien Ronda in de verte al liggen. Hier tussen de velden zien en horen we talloze vogels zoals de putters, roodborsttapuit en veel roofvogels. Het is warm vandaag met temperaturen van ruim boven de 25 graden en er is weinig schaduw.
Naast het pad staat een grote eikenboom waar we een vlugge pauze maken. We komen langzaam steeds meer wandelaars tegen en we wisselen ervaringen uit met een Nederlands stel dat hier ook voor het eerst is en even later een Engels stel dat een GR route loopt en veel wildkampeert. Zonder problemen zetten ze hun tent buiten de dorpen op. Alleen voldoende water krijgen is wel vaker een uitdaging. Leuk om ideeën uit te wisselen.
De kilometers gaan snel en het duurt niet lang voordat we voor een gigantische rotswand van geel/grijs gesteente staan. Bovenop zien we mooie, klassieke gebouwen, statige cipressen en een aantal uitzichtpunten. Dit is het enige dat van Ronda van hier onder aan de rotswand te zien is, maar het ziet er al indrukwekkend uit. We lopen een stuk onder langs de wand totdat we een smal ravijn in kunnen kijken, met daarboven Puente Nuevo. Dé schitterende nieuwe brug over het ravijn uit de 18e eeuw, die de oude stad die al heel wat verovering doorstaan heeft (van de Grieken, de Romeinen, de Moren, de Nasriden en later de Christenen) verbindt met de nieuwe stad uit de 15e eeuw.
Het is één van de drie bruggen, maar wel de meest kenmerkende. Het is een schitterend aanzicht. Een plek die wel tot de verbeelding spreekt. We zijn niet alleen. Na de rust van de bergen, waar bijna geen toerist komt, is het hier wel behoorlijk druk. We lopen met uitzicht op de brug steil omhoog naar de stad waar we heel veel Chinees, Nederland en Engels horen. Boven aangekomen in het nieuwe stadsdeel blijkt ook dit echt de moeite waard te zijn. Grote gebouwen, pleintjes met bomen, uitzicht over dalen en bergen. Met het zonnetje en al die toeristen lijkt het wel hoog zomer! We lopen van het nieuwe naar het oude deel waar nog meer gezellige straatjes en pleinen zijn, checken vlug in in ons hotel en gaan, na even op adem gekomen te zijn van de wandeling en klim, de stad bekijken. Heerlijk zo in de zomer! ;-) Morgen weer een langere tocht.
