De twee dagen regen zijn weer voorbij. Gelukkig viel het met de neerslag allemaal wel mee, waardoor we aardig wat tijd in de stad hebben gehad. Op weg naar Decathlon, de grote supermarkten, maar vooral het centrum, aan de andere kant van de Ebro en aan de kant waar het hotel ligt. Het is een mooi oud centrum, maar de vele gebouwen uit de vorige eeuw verraden dat er in die tijd een behoorlijke groei moet zijn geweest. In de tweede helft van de 19e eeuw is hier een spoorlijn aangelegd, en met de eerste treinen kwam ook de industrialisering naar dit gebied. Net buiten het centrum staan veel flats. We komen langzaam in een gebied met meer werkgelegenheid. Lang voordat de jaartelling begon leefden hier al mensen, of eigenlijk iets verderop. De echte oude Romeinse stad ligt een paar kilometer buiten de huidige stad, hier zijn enkel nog ruïnes van over. Miranda is hier tegen het einde van de middeleeuwen opnieuw gebouwd omdat hier een grote brug over de Ebro werd aangelegd. Een stukje nieuwer dus dan de steden in het zuiden, maar het centrum is mooi en levendig. Veel van het leven hier speelt zich af op straat en oud en jong vermaakt zich in de parkjes midden in de stad. Het is een leuke plek om op een bankje te zitten en de Spaanse ‘vibe’ om je heen te ervaren.
De etappe van vandaag is met net geen 18 kilometer niet zo’n lange, maar het weer is nog steeds onstuimig, dus we zorgen dat we vóór 8 uur alweer met de rugzakken op door de straten van Miranda de Ebro lopen. Een stukje door het centrum, een stuk langer door de buitenwijken en dan naar een onverharde weg. We genieten altijd wel van het stadse leven, maar zo ’s ochtends is het toch weer lekker om de landerijen in te lopen. We lopen nog over een groot vlak stuk, het Ebrodal, tussen de heuvels, maar het landschap wordt langzaam bergachtiger. Op de kaart zien we meertjes liggen, maar erlangs lopend lijken het wel velden met riet, met watervogels en kikkers ertussen. We zitten hier weer op een oude bedevaartroute, de Camino Via de Bayona, een zijroute van de hoofdroute die veel gebruikt werd door pelgrims uit Frankrijk die de Pyreneeën wilden omzeilen en langs de kust de bergketen passeerden. Het is door de mooie ligging nog steeds een veel belopen route en we komen ook vaker wandelaars tegen die de andere kant opgaan. Al verlaten we de route vanaf de rand van het Ebro-dal ook weer snel, omdat deze een heel stuk de autoweg volgt. Of eigenlijk volgt de autoweg de bedevaartroute, want die was er verreweg het eerst. We gaan over de autoweg heen, buigen verder af richting noorden en lopen de flank van het dal op. Nog steeds tussen de velden en de prachtige bloemen. De paarse en roze ridderspoor, kamille en klaprozen sieren de bermen. Tussen de bomen staan vaker mooie ruïnes van oude schuren en huizen. We passeren zelfs een verlaten dorpje met kerk, kasteeltje en overgroeide huizen. Het kriebelt om er even een blik in te werpen, maar bij één van de huizen wordt hard gewerkt om ‘m op te knappen, dus we lopen toch maar door. Even verder zien we een bouwwerk dat de tand des tijds een stuk beter heeft doorstaan, al is het duizenden jaren ouder. Aan de rand van het dorp staan een aantal gegraveerde stenen rechtop met een grote steen als afdakje. Bij ons zijn deze formaties bekend als hunebedden, hier worden ze trikuharria’s genoemd: oude dolmen of tombes die zelfs 6.500 jaar oud kunnen zijn. Op één van de stenen is een schitterende libelle gekerfd. Een Spaans hunebed… Het land blijft ons verrassen.
We gaan een aantal keer flink bergop. In het warme, vochtige weer is het af en toe behoorlijk aanpoten, maar het landschap is mooi, en op de hogere stukken maken weilanden vaker plaats voor lage bosjes met eiken, heide en brem. Dit hoogste punt is een mooie plek om te pauzeren, met uitzicht op de dalen. Na de pauze dalen we vrij snel af over een brede onverharde weg en vanaf Burgueta over een kleine asfaltweg. We komen weer bij de autoweg en het spoor. Vanaf hier zouden we eigenlijk bijna 4 kilometer lang een vierbaansweg moeten volgen, maar na een paar honderd meter zien we aan de andere kant van het spoor het begin van een doodlopend weggetje dat richting het dorp gaat waar we zullen overnachten. We steken het spoor over, banen ons een weg door de struiken en komen op een mooi laantje uit. Dat loopt een stuk fijner dan de grote weg! We zien La Puebla de Arganzón al liggen en het duurt niet lang voordat we de plaats binnenlopen. De straten zien er levendig uit en er staan mooi onderhouden oude stenen huizen met vakwerk etages erop gebouwd. Een stenen brug over de Rio Zadorra en een watermolen liggen onderaan de bebouwing. Ons hotel ligt aan Plaza Mayor, met uitzicht op een grote kerk en een terrasje van een bar die ook dienst doet als bakker, slager en kleine supermarkt. Spaanser kan het niet. Onze kamer is wel de mooiste die we tot nu toe gehad hebben: gelegen in een oud pand met houten balken en uitgesleten stenen trappen, maar stijlvol nieuw opgeknapt met eigen keukentje, badkamer, zit- en slaapgedeelte. Als we binnenkomen waait de wind door vitrages die voor de hoge ramen in de zon hangen. Een mooie plek om een middag door te brengen. En voor het eerst deze reis gaat de televisie aan. ‘La ruleta de la suerte’, oftewel het ‘Rad van fortuin’. Erg grappig, en we leren er nog Spaans van ook! Maar lang houden we tv kijken niet vol. We lopen een ronde door het dorp en langs de rivier, doen nog wat beperkte inkopen en hebben een heerlijke middag. La Puebla is een leuk, relaxed dorpje.
