Yes! We gaan vanochtend op pad naar de bergen! Hier hebben we lang naar uitgekeken, letterlijk en figuurlijk. We hebben de bergen al van zó ver zien liggen, en ze lonkten. De spanning van het onverwachtse en de energie die nodig is om de bergen te bedwingen maakt de beloning des te waardevoller. We zijn er klaar voor! We hebben een paar mooie dagen gehad in de oude en bruisende stad Pamplona. We sliepen in de buurt van het centrum dus hebben onze tijd volop kunnen besteden aan het bezichtigen van de stad. Er zijn zó veel oude gebouwen, gezellige pleintjes, groene parken en drukke winkelstraten. En als het in Spanje bruist, bruist het ook meteen goed. Op de pleinen waren muzikanten het publiek aan het vermaken, in de straten kon je over de koppen lopen, er waren demonstraties tegen het verhogen van de pensioenleeftijd en tegen stierenvechten, bij de kerken waren trouwerijen en natuurlijk was er weer feestdag. Meters hoge poppen, vaker gedragen door 2 sterke mannen, liepen door de straten alsof het een stoet van middeleeuwse reuzen was. Het is een bijzondere stad en het is er bijzonder druk. Heerlijk, maar we kijken ondertussen uit naar een wat rustigere en natuurlijkere omgeving, en die zullen we de komende tijd in de Pyreneeën wel gaan krijgen. We zijn goed voorbereid en onze uitrusting is helemaal klaar voor vertrek.
Vanochtend lopen we Pamplona uit richting noordoosten. De grote stad is al vroeg wakker en het is dan ook al druk op straat als we om 8 uur vertrekken. We lopen nog één keer langs de mooie oude gebouwen van het centrum en de grote kathedraal, een belangrijk punt voor alle Camino gangers die hier langs komen als ze de stad richting zuiden verlaten. Wij gaan richting noorden, maar ook wij worden in de straten uitgezwaaid door vroege cafégangers. Eenmaal onder de stadspoort door zijn we eigenlijk verbazingwekkend snel het centrum ook weer uit. We lopen langs de stadsmuur meteen het groen in, door parkjes en wijken lopen we de bebouwing helemaal uit en staan ineens weer tussen weilanden en volkstuintjes. Dan lopen we opeens weer door een buitenwijk, op weg naar de rivier de Arga die we blijven volgen door het groen, langs de laatste bebouwing van de stad Pamplona. We zijn een stuk langer het water blijven volgen dan dat de bedoeling was, de route snijdt een grote bocht van de rivier af, wij volgen de rivier rechtdoor. Daardoor lopen we wel een mooi stuk extra langs de frisgroene rivieroever en komen we langs een mooie waterval. Maar eenmaal terug op de route merken we wel dat we weer op dé bedevaart route van Europa zitten. Het is druk. Er is geen stuk waar we geen mensen tegemoet zien komen. We passeren tientallen ‘caminantes’ per uur. Dit is heel wat drukker dan dat we gewend zijn van de rustige paden in het binnenland. De meeste mensen zijn aan de derde etappe bezig. En al zijn ze net over de Pyreneeën gelopen, ze zijn nog fit, fris en vrolijk. Eenmaal weg van de bebouwing lopen we veel door loof- en naaldbossen, en in de buurt van de dorpen langs velden.
Het landschap wordt steeds bergachtiger en zeker in de tweede helft is het soms goed klimmen. In de ochtend regent het wat, later schijnt de zon weer, al hangen er vaker donkere wolken tegen de bergen. De route eindigt in Zubiri aan dezelfde rivier. Echt een pelgrimsdorp: op elke hoek, en ertussenin, ligt een hostel, pension of Auberge met een schelp op de gevel of deur. Er zijn een paar kleine winkeltjes en we hebben een goede kamer, dus voor ons helemaal prima. Het is eigenlijk wel gezellig druk in de straten met medewandelaars die, zij het met een ander doel, ook staan te popelen verder te lopen. Het is een klein maar levendig dorpje!
Een echte bergetappe was het vandaag zeker nog niet, daarvoor is het landschap hier aan de voet van de Pyreneeën te heuvelachtig, maar het is mooi groen, en we komen steeds dichterbij. Morgen verder de bergen in!
