Wat een plek om wakker te worden! We ritsen de tent open, kijken om en zien meteen dé Pic d’Anie. We lopen het kleine heuveltje naast de tent op en zien het dal onder ons in de wolken liggen, zij het een stuk minder dan gisteravond. Bergruggen en toppen steken tussen de mist omhoog alsof het eilanden in een zee zijn. De zon is nog niet op, maar het duurt niet lang voordat de oranje gloed de kale grijze bergen waar we vanochtend naartoe lopen een oranje kleur geeft. Het waait hard, ook vannacht hebben we af en toe toch wel even benauwde momenten gehad als er weer een windvlaag tussen de bergen grip op ons tentje probeerde te krijgen. Maar gelukkig gaf deze geen krimp en staat ons huis als een huis. We zijn vroeg op pad vanochtend, al om half acht lopen we over de eerste col richting Anie, Col de Boticotch op 1.953 meter, net iets hoger dan waar we geslapen hebben. Het eerste stuk gaat nog over grasland, maar al snel wordt de omgeving en het pad rotsachtiger. In het begin lopen we over stukken rots, afgewisseld met stukken pad. Hier is het pad nog goed vindbaar, maar zodra het één grote rotsvlakte wordt, is het pad alleen nog te zien doordat stukjes gruis verraden dat er vaker gelopen wordt. Af en toe markeren stapeltjes stenen de route, maar het is goed zoeken. We stappen van steen naar steen, vaker tussen gigantische rotsblokken en rotswanden door, over diepe gaten en langs grotten.
Boven aan een helling staat een grote gems. Hij kijkt uit over z’n vallei waar we op grote rotsen 4 kleinere gemzen zien. Zij springen ook van steen naar steen en dalen af langs een grote rots alsof het geen moeite kost. Ze zijn duidelijk voor dit terrein gemaakt. Wij hebben stevige bergschoenen, wandelstokken en zelfs dan gaat het een stuk moeizamer! Maar hoe moeilijker de tocht, des te imposanter wordt het landschap. We lopen langs grote restanten sneeuw en ijs en moeten vaker meters verticaal omhoog of omlaag langs de rotsen klauteren. De stenen zijn ruw als schuurpapier, één misstap en je kunt je lelijk verwonden. Het heftigste stuk is de doorgang tussen Pic du Soum Couy en Pic d’Anie, net voorbij Col d’Anie. De passage tussen de toppen ligt bezaaid met losse rotsen van meters hoog tot kleine kiezels. Balancerend op de rotsen banen we ons een weg. Ineens breekt een groot stuk steen af, waardoor Mark van het ene op het andere moment een meter lager staat. Hij vangt zich op met z’n hand die snel blauw wordt, maar het valt gelukkig mee. Alert blijven en nog beter uitkijken dus. Een stukje verder ligt een plak sneeuw, mooi om de hand even te koelen en dat helpt. De sneeuw is zo koud dat de zwelling uitblijft. Nog één stuk verticaal omhoog. Voorzichtig, voetje voor voetje van steen naar steen en toch glijdt de voet van Malou weg en haalt ze haar vinger open. Het bloedt flink, maar we moeten even vlakke grond opzoeken voordat we er wat aan kunnen doen. We maken de wond goed schoon en verbinden het. Nou, dat was niet de beste kilometer die we gehad hebben… Maar zolang het bij blutsen en schrammen blijft, valt het nog mee. Wel zoeken we niet veel verder op het hoogste punt een grote vlakke steen op, om even bij te komen en wat te eten voordat we gaan afdalen. Even op adem komen op deze magnifieke plek! Voor ons het stenen veld en Pic du Soum Couy, met achter ons Pic d’Anie. In de verte zien we nog het stuk groen waar we afgelopen nacht hebben geslapen. De paden achter ons, waarover we zo gaan afdalen, worden langzaam drukker met wandelaars die naar de top van Anie wandelen. Een top die nu erg populair is om te bedwingen, maar dat voor 1771 nog nooit was gedaan. Er zou volgens een legende een schitterende tuin met de vruchten van onsterfelijkheid liggen, maar de goden zouden het met hagel en onweersbuien onmogelijk maken om er te komen. Vandaag hebben we meer geluk met het weer, het is stralend zonnig. Na de pauze wordt het pad wat beter, al is het af en toe nog steeds goed zoeken en gaan stukken wederom over grote rotsen en langs diepe afgronden. We zijn blij als we een stuk lager weer gras onder onze voeten hebben en het weer meer bergwandelen wordt, in plaats van bergbeklimmen met backpack op. We dalen verder af over smalle paadjes langs grasland. We komen bij een herdershut waar borden ophangen dat er kaas verkocht wordt. Een wandelaar voor ons probeert het bij de herder, maar het is maandag, en dan wordt er niets verkocht. Dus helaas lopen ook wij zonder kaas verder langs koeien, paarden en ezels. En veel wandelaas. Er komen hier een aantal routes samen, en we lopen door een populair dal in een seizoen dat langzamerhand hoogseizoen begint te worden.
Weer wat lager maakt het grasland plaats voor beukenbossen. Kilometers lang dalen we af over bospaden en hebben we vaker schitterend uitzicht over de bergen tegenover ons. Na een tijd lopen we de bossen weer uit en maken deze plaats voor een gecultiveerder landschap van akkers en weiden. Hier is de parkeerplaats waarvandaan de dagwandelaars vertrekken. Ook ligt er een auberge waar we gehoopt hadden een pauze te maken en wat te kunnen drinken, ons water is al een tijd helemaal op. Helaas gaat deze pas om vier uur open en het is twee uur als we aankomen, maar water krijgen we gelukkig wel, dus kunnen we even verderop in een weiland alsnog pauzeren. Het is snikheet zo ver in het dal, dus we lopen snel weer door, verder naar beneden richting dorp. Een stuk over een smalle weg en verder over paden tussen velden en akkers, met af en toe heerlijke bosaardbeien langs de kant. We dalen en dalen tot in het bergdorpje Lescun waar onverwachts een kleine epicerie open is en waar we alles kunnen krijgen wat we nodig hebben. De terrassen zitten vol wandelaars. De koude dranken zien er heerlijk uit, maar we lopen liever door naar de camping om de tent op te zetten en ons plekje in te richten. Het was geen lange etappe in kilometers, maar de lange stukken over en door de rotsen en de 1.850 meter dalen hebben er wel ingehakt vandaag. Wat een schitterende etappes en wat een mooi gebergte! Op de camping ontmoeten we veel wandelaars die we eerder ook tegenkwamen bij Refuge Belagua en bij Iraty. Allen hebben ze een andere route gelopen, maar we komen toch op dit zelf punt uit. Even bijkomen op de camping. Over twee dagen gaan we weer verder, verder de bergen in.
