Het blijft fantastisch: wakker worden in de bergen. Als we de tent openritsen zien we meteen weer een gems staan op dezelfde plek als gisteravond tijdens het tandenpoetsen. Hij staat enkele tientallen meters hogerop tegen de heuvel in het gras, vlak onder de rotsen. In het ochtendlicht zien we water uit de rotsen stromen, maar het verdwijnt ook weer vrij snel tussen de stenen. Om niet al het drinkwater voor de dag er meteen in de ochtend doorheen te jagen, gaan we wat water halen met de Kathadyn om koffie van te zetten. De gems blijft nog lang staan, en loopt maar langzaam weg als we de heuvel opklimmen. Wat een mooi dier. Het water is ijskoud, wat meestal een goed teken is om het als drinkwater te kunnen gebruiken. Vanaf hier hebben we een schitterend uitzicht over de plek waar het tentje staat met de bergen en de meren erachter, maar erg lang genieten kunnen we niet, het stikt er zo vroeg al van de muggen. Snel tappen we het water en dalen we weer af, ontbijten we en pakken we onze spullen verder in. We gaan weer op pad!
Gisteren hebben we bijna 1.200 meter gestegen, maar we hebben nog wat voor in de ochtend overgelaten. Het tentje stond op 2.200 meter en over 2,5 kilometer zullen we de col op 2.767 meter overgaan. Goed om de benen op te warmen. Het begint meteen steil, over graslanden en grote morenen, stuwwallen gevormd door gletsjers. Op bijna 2.450 meter komen we langs een meer, ‘Ibón de Llena Cantal’. Hier houdt het gras op en gaan we verder over stenen. Een stuk of tien gemzen springen nog net in het gras voor ons door de weide. We gaan steil omhoog over gruis, stenen en grote rotsen, het pad is aangegeven met de bekende wit/rode markering. En dat is maar goed ook, anders zou het lastig zijn de juiste richting op te gaan.
De steenvlakte wordt op een gegeven moment onderbroken door een grote sneeuwvlakte. Een paar honderd meter lang en op de plek waar we ‘m over steken een meter of twintig breed. Er liggen nog een aantal plakkaten sneeuw tegen de berg, het zijn restanten van de gletsjers en smelten niet helemaal weg in de zomer. Dit zijn de zuidelijkste sneeuwvlaktes van Europa. We steken ‘m voorzichtig over. Het ziet er glad uit, maar het blijkt wel mee te vallen. Met de wandelstokken komen we goed aan de overkant waar de route zo mogelijk nog steiler wordt. Het laatste stuk tot aan de col gaat bijna recht omhoog langs hoge rotsen. Er zijn stalen touwen bevestigd en die hebben we ook echt nodig om boven te komen. Sectie voor sectie helpen we elkaar omhoog. Met zoveel losliggende stenen is het goed uitkijken om geen stenen naar beneden te laten vallen. Maar zoals altijd, als je rustig aan doet, stapje voor stapje en je goed concentreert lukt het wel, en komen we boven. Bovenaan kijken we uit over klein stenen dal met een meer dat door drie hoge toppen wordt omringd. Het stormt behoorlijk tussen de toppen, dus we dalen vlug een stukje af en blijven de flank van de berg volgen tot de volgende ‘col del Infierno’. Deze ligt net onder Pic del Infierno, de berg waarop we vanuit het laatste hotel uitzicht hadden, maar dan de andere kant ervan. De afdaling is in het begin bijna net zo steil als het laatste stuk stijgen, maar dan zonder touwen. Vaker laten we ons zittend naar de volgende steen glijden. We steken nog een aantal sneeuwvlaktes over en zakken verder af tot aan het eerste meertje terug in het groen. De kilometers waren het niet, maar we hebben toch al aardig wat energie verbruikt vanochtend. Het is weer een schitterende plek voor een pauze, zo aan het water tussen de bergen. Als we omkijken zijn we toch wel blij dat we dat steile stuk al gehad hebben, maar we hebben nog een lange weg te gaan naar het dieptepunt van vandaag. Beneden in het dal ligt Baños de Panticosa. We zitten hier op zo’n 2.400 meter hoogte en het plaatsje ligt op 1.630 meter. We hebben 5 kilometer gelopen, of ehm, geklommen, en hebben nog 8 kilometer dalen te gaan. De afdaling is afgewisseld vlakker en dan weer steil. Het wordt steeds groener, en wat lager bosachtiger en drukker. Het zijn mooie hellingen met grijze stenen en dennen, maar de paden blijven goed uitkijken met losse stenen. We lopen vaker langs diepe ravijnen en weer wat lager komen we in een groot dal met 3 gigantische watervallen. Samen vormen ze een kolkende rivier die zich een weg baant door het gesteente. Mensen met touwen, helmen en pikhouwelen beklimmen de watervallen en rotsen. Dat houden we voor een andere keer, wij zijn al blij als we beneden zijn. De afdaling leek eindeloos en blijft voor ons een grotere aanslag op de benen dan stijgen.
Baños de Panticosa blijkt een verzameling hotels aan een stuwmeertje te zijn. Geen winkels helaas, maar wel een bronnetje om water te tappen. De energie is ondertussen ver op, dus we maken een pauze onder de schaduw van de bomen aan het water. We zetten de stoeltjes op, zetten koffie om even een energieboost te krijgen en eten als ondertussen volleerde Spanjaarden wat zonnebloempitten in schil en wachten op de energieboost. Het is de bedoeling om vandaag nog een stuk te lopen, een aantal kilometers van meer dan 15% om daarboven ergens een wild kampeerplek te zoeken. Maar de energieboost blijft uit, zo heerlijk in de schaduw met het toeristische geroezemoes om ons heen. En dan vallen de onvermijdelijke woorden: ‘We kunnen ook hier blijven….’ Hèhè, tenminste iemand die slim is ;-) We checken Booking.com en het kan. Met buffet vanavond en ontbijt morgenochtend zijn we snel over te halen. We boeken de kamer, pakken de stoeltjes en spulletjes weer in en lopen 200 meter naar het hotel. Een gigantisch hotel voor in de bergen, met 2 gebouwen en welness center. De welness slaan we over, maar het bed en de douche zijn wel heel welkom! Morgen dan maar iets meer lopen, maar eerst een goede nacht!
