Etappe 99. Gisteravond tussen de pizza, het douchen en slapen door hebben we nog even goed naar de route gekeken. We zijn hier 3,5 kilometer van de oorspronkelijke route verwijderd. Daarna zouden we nog een keer ongeveer dezelfde afstand over de weg moeten lopen, voordat we weer de bergen ingaan. Gelukkig hebben we na even zoeken een pad gevonden, niet ver van de camping af, die al veel eerder de helling opgaat. Dat wordt even goed aanpoten, maar alles liever dan 7 kilometer over asfalt teruglopen. Iets later dan normaal, rond half negen, lopen we de camping af de weg op. We lopen tussen mooie grote, groene dennenbomen, bossen die je alleen maar hier, zo laag in het dal hebt. We verbazen ons erover dat we ons behoorlijk fit voelen na de etappe van gisteren. We kunnen de eerste 1 ¼ kilometer rustig opstarten, deze gaan vrij vlak over de weg. Het is even goed zoeken, maar dan vinden we het kleine paadje dat we op de kaart hebben zien staan, rechtsaf tegen de helling op. Het loopt door het bos omhoog. Een smalle strook compleet overgroeid met gras. Het gaat meteen steil, vaker erg steil, maar het loopt eigenlijk best goed. Het steilste stuk is niet erg lang en hierna komen we op een bredere strook, een soort brandgang uit. We slingeren omhoog totdat we na zo’n 3,5 kilometer op een breder pad komen, een onverharde weg waarover ook Jeeps en tractoren kunnen rijden. Deze gaat over een steeds kaler wordende helling, bezaaid met rotsen richting de bergweiden hogerop. Dit loopt wel lekker door. We hebben uitzicht op de helling aan de overkant waar we gisteren over afdaalden en zien dat we al aardig richting de hoogte van de pauzeplek komen, toen we nog 2/3 van de afdaling moesten.
Het stijgen gaat dus erg lekker. We komen langs een waterbak onder een bronnetje, heerlijk om even de handen af te koelen en een klats water in het gezicht te gooien. Een welkome verfrissing, want in de zon is het al behoorlijk warm. Hogerop, weer boven de 2.000 meter, komen we na 8 kilometer op de GR11, de oorspronkelijke route uit. We gaan van het brede pad af en lopen weer een grasland in. We zitten al op de hoge bergweiden en er zijn veel koeien om ons heen. We klimmen nog een stukje door en komen dan op het brede pad uit dat niet veel verder op een colletje eindigt. Er staat een Jeep van een Adventure tour. Mensen zijn hier omhoog komen rijden voor het smalle dal Plana Fonda, waar we vanaf hier doorheen lopen. De helling van de berg links van ons naar het diepe dal beneden, wordt hier onderbroken door een langgerekt dal met aan de ene kant de helling van de hoge berg, aan de andere kant een wal van grijs gesteente, begroeid met gras en oude lage dennenbomen, met daar tussenin een perfect vlak uitgesleten strook, die alleen zo gemaakt kan zijn door een gletsjer die hier vroeger heeft gelegen. De Pyreneeën hebben niet veel gletsjers meer, maar aan het eind van het diepe dal zien we op de kale toppen van Monte Perdido en Pico Soum de Ramond, bergen van over de 3.000 meter, nog wat resten sneeuw en een kleine gletsjer liggen. In het dal waar we nu zijn is te zien dat er vroeger veel meer zijn geweest. Het is een bijzonder stukje natuur met veel mooie planten als edelweiss, paarse irissen, anjers en de ster van de Pyreneeën: langbladige steenbreek. We hebben het meeste klimmen er alweer opzitten en naderen de helft van de etappe. Dit is een mooie plek voor een pauze. Er komen nog een aantal groepen georganiseerde avonturiers langs, die met de Jeep omhoog zijn komen rijden. Het is blijkbaar een bijzonder stukje natuur. Leuk dat het op deze manier ook toegankelijk is voor mensen die hier niet te voet kunnen komen.
Na de pauze lopen we de lengte van het mooie dal door en klimmen dan het laatste stukje naar de col. We zien en horen vaker bergmarmotten, die nieuwsgierig blijven kijken totdat ze met een felle schreeuw hun holletjes inkruipen.
Vanaf de col begint weer een lange afdaling van 2.150 meter naar uiteindelijk 1.100 meter. Het begin is weer flink steil en na de afdaling van gisteren zijn we erg benieuwd hoe het zal gaan. Het pad is wat beter te belopen, maar er liggen toch veel losse stenen. Maar het blijkt dat na gisteren alles een peuleschil is, want we hobbelen met gemak de berg af naar de minder steile delen. We lopen een groot groen hoogdal in. Gras, met overal grote grijze rotsen. Rotsblokken van meters doorsnee liggen verspreid over de hellingen, tegen de andere helling stromen grote watervallen, verderop richting lager delen loopt een onverharde weg waar we niet veel later op uit zullen komen. Vanaf de weg, een breed pad zoals waarover we ook een stuk gestegen zijn, zullen we deze blijven volgen tot Parzán, beneden in het dal. De onverharde weg loopt heerlijk, dus de kilometers gaan snel. Onze tent was nog nat toen we ‘m vanochtend inpakten, dus we zoeken nog een plekje om ‘m op te zetten en te laten drogen, vanavond en morgenavond zullen we in een hostel in Parzán overnachten. Iets verder van het pad zien we een vlak stuk waar we nog even kunnen rusten en de tent kunnen opzetten, maar als we aan de tent willen beginnen, zien we dat er wel erg snel donkere wolken komen opzetten. Voor de zekerheid houden we het bij een snelle pauze, waarna we weer doorgaan met dalen. We komen langs parkeerplaatsen waar campers de nacht doorbrengen, een schuur van waaruit in de winter sneeuwtochten georganiseerd worden en langzaam komen we meer bebouwing tegen. Weer een stuk lager wordt het grasland beboster en lopen we langs weilanden afgebakend met stenen muurtjes. We komen langs het kleine plaatsje Chisagüés waarna de weg verhard wordt. Nog een stukje slingeren en we komen aan in Parzán, op 1.100 meter. Een klein dorpje langs een doorgaande weg naar Frankrijk. Het laatste plaatsje voor de grens en aangezien boodschappen, tanken en alcohol in Spanje een stuk goedkoper zijn dan in Frankrijk, zijn hier veel supermarktjes, tankstations en restaurantjes te vinden. En ons hostel gelukkig, want ook al ging de etappe soepel en makkelijk, 22 kilometer en 2.200 hoogtemeters is toch lang genoeg om blij te zijn de benen even rust te kunnen gunnen. We krijgen een mooie zolderkamer toegewezen en als we een uurtje binnen zijn begint het te onweren en te hozen. We hebben weer geluk! Morgen blijven we een dagje over, nog even wat inkopen doen voor de volgende etappes en bijkomen van in ieder geval twee pittige etappes vanaf Bujaruelo.
