Dit is de eerste etappe van onze voettocht van Zuid-Limburg naar Nice aan de Middellandse Zee. En dit is de eerste van drie etappes van Heerlen naar Spa. Vanaf daar zullen we de GR5 volgen.
Deze eerste etappe is een korte wandeling met aardig wat klimmen en dalen over paden en kleine wegen door het Limburgse Heuvelland.
Vanochtend zijn we wakker geworden in hotel van der Valk in Heerlen, alsof we toeristen zijn in eigen stad. Het voelt een beetje onwennig om hier te zijn, we fietsten hier zó vaak langs op weg van ons huis naar ons werk, dat nu niet meer ons werk is, of ons huis. Aan onze bureau's zitten nu nieuwe gezichten en in ons huis zoeken nieuwe bewoners hun geluk. Beide wisselden we in voor een nieuw avontuur. We parkeerden hier vaker onze auto om een stukje te gaan wandelen in het mooie wandelgebied 'Terworm'. En dat is precies wat we vandaag gaan doen: wandelen. Iets wat we al meer dan 20 jaar, sinds het begin van dat we samen zijn doen, maar altijd kwamen we weer terug bij de auto, ons huis of tijdens vakanties bij onze tent. Dat wordt de grootste verandering. Niet dat we elke dag wandelen, maar dat we niet meer terugkomen op de plek waar we de wandeling gestart zijn. De komende bijna 100 etappes eindigen we steevast op een ander punt dan waar we begonnen zijn. Een eindpunt als een stip bekend op de kaart, maar voor ons nog onbekend. Voor ons is dat het echte avontuur. Af en toe eens omkijken, maar vooral vooruit. 2000 kilometer vooruit. Afgelopen dagen en weken hebben we van zo veel mensen, plaatsen en spullen afscheid genomen, dat we beide weemoed ervaren, maar het pad en het avontuur dat we samen gaan delen lonkt. Een droom komt uit, en het kriebelt... We krijgen we steeds meer zin om te vertrekken.
We zijn vroeg opgestaan, doen de gordijnen open en het is heerlijk weer. Het is 2e Paasdag en we hebben geluk. De eerste etappe zou rond deze tijd ook een stuk natter kunnen beginnen, maar het belooft een zonovergoten dag te worden. We checken onze gear nog een keer en pakken alle laatste spullen in. Dan is het tijd om nog een laatste keer te genieten van het luxe hotelontbijt, de komende maanden zal dat een stuk kariger worden. We willen zo veel mogelijk kamperen en dragen dus onze spullen op onze rug, waardoor we goed moeten nadenken voordat we iets kopen in de supermarkt. De ouders van Malou schuiven aan om nog een laatste keer gezellig te tafelen en om ons uit te zwaaien. Om 10.00u halen we onze spullen van de kamer op, checken we uit en nemen we uitgebreid afscheid. We vertrekken, eindelijk!! Na maanden voorbereiding lopen we eindelijk de eerste meters, bepakt en bezakt met (overvolle) backpacks op onze rug, de vrijheid en zon tegemoet! Zo leuk om onze tocht te beginnen in deze streek waar we zó veel gewandeld hebben.
Het gewicht drukt zwaar op onze schouders en heupen. Na 1 kilometer gaat de rugzak al af om onze vesten uit te doen. We vonden het lastig om het gewicht tot een comfortabel niveau te krijgen en hebben veel te veel bij ons. Mark loopt met zo'n 22 kilo en Malou met zeker 18. De weken voor vertrek waren hectisch en nog geen 2 weken geleden hebben we een Corona besmetting opgelopen, waardoor er van het geplande trainen niet veel terecht is gekomen. We merken dat onze conditie te wensen overlaat. Achter Voerendaal lopen we de Kunderberg op. Een mooie helling over een breed pad en al snel is duidelijk dat we komende dagen veel uit onze rugzak moeten schrappen en goed onze tijd moeten nemen. In iedere geval een stuk meer dan dat we met normale wandelingen zouden doen, pauzes schieten er bij ons normaal wel vaker bij in. Ondanks dat het zwaarder valt dan verwacht, genieten we volop van het weer, de bloemen in de bermen en vooral dat we onderweg zijn. Onderweg door onze 'achtertuin', de eerste stappen van onze reis. Boven op de Kunderberg schampen we Ubachsberg en lopen we langs de molen 'Op de Vrouweheide', een voormalige korenmolen uit de 19e eeuw die als hoogstgelegen windmolen van ons land vanuit de verre omtrek kunt zien liggen: een echt monument. We lopen verder, langzaam dalend over een kleine asfaltweg langs wat bebouwing, tot we een pad oplopen en steiler dalen richting Overeys. We steken het kleine riviertje de Eyserbeek over en zijn snel weer het dorpje uit. We stijgen over een klein weggetje naar een vijf-sprong boven op de heuvelrug. Bij een wegkruis staat een bankje, perfect voor een pauze. Het is ook wel tijd om even de rugzakken af te zetten, de schouders en benen zijn eraan toe! In het zonnetje eten we een appel, drinken we wat water en maken we ons klaar voor de laatste 7,5 kilometer. We zullen weten dat we in het Heuvelland beginnen: vanaf deze heuvelrug dalen we naar Wahlwiller, steken we de drukke doorgaande weg over en stijgen dan weer over een smal pad naar Elzet en de bossen boven Epen. Eenmaal boven dalen we de laatste maal naar Cottessen, net voor de Belgische grens. Hier ligt de camping waar we deze eerste nacht onze tent opzetten. We zijn toch wel blij als we de backpacks kunnen neerzetten, de stoeltjes op hebben staan en we onze schoenen uit kunnen doen. Het was een zwaar begin, maar wat hadden we geluk met het weer vandaag! Tweede Paasdag en we zochten zelfs af en toe de schaduw op. Het was stralend zonnig met 19°C en hebben genoten van de schitterende bloemenpracht onderweg. Zeker een begin dat doet verheugen op de rest van onze tocht. Het is leuk om op deze camping te staan, we zijn hier talloze keren langs gelopen. Hier testen we voor de eerste keer onze uitrusting in “het echt”. Tot nu toe bevalt het prima, eens kijken hoe de avond en nacht ons vergaat...
