Vlakke etappe door het prachtige Franse landschap. Veelal over kleinere afvalt wegen. Enkel een kort stuk gaat onverhard door het bos. Route komt door Dieuze waar de mogelijkheid is om inkopen te doen.
Vandaag gaan we na 2 dagen regen (gisteren zijn we op de camping gebleven; ‘s ochtends hoorden we het zo hard klateren op de tent dat we ons nog maar es hebben omgedraaid…) weer met een zonnetje op pad. Het belooft een vrij makkelijke etappe te worden; rond de 20 kilometer en bijna vlak. Nadat we het dorpje uit zijn gelopen volgen we de eerste kilometers een wat grotere weg, met mooie bloemen langs de uitgestrekte graanvelden. We begrijpen waar de naam “veldboeket” vandaan komt, hier zou je een mooie kunnen plukken! Een stuk verder buigen we af en lopen de weilanden in, door een smal paadje door het gras. We lopen een klein heuveltje op en komen op een paadje langs velden en wat oude boomgaarden. We verbazen ons dat de kersen al rood lijken, want het voelt zo kort geleden dat we de bomen volop in bloesem zagen. Een stukje verder zien we een echtpaar met manden en ladders kersen plukken, helaas, hier kunnen we er dus geen proberen…
De ‘monsieur’ is het blijkbaar opgevallen dat de kersen wel erg lonken en vraagt of we zin hebben om ze te proeven. Hij en zijn vrouw wonen een eindje verderop, maar hebben hier een stuk land met fruitbomen en bijenkassen en zijn de eerste kersen van het jaar aan het plukken. We hebben een leuk gesprek over kersen, honing, wat we aan het doen zijn en krijgen gelijk wat Franse les. ‘Metz’ spreek je blijkbaar niet uit met een “t”, dat klinkt veel te Duits . Het echtpaar is van plan om komend weekend naar de “Keukenhof” te gaan om de tulpen te gaan bekijken, en wij gaan na een leuke ontmoeting met handen vol met kersen (we mochten zelfs onze petjes vullen!) verder op pad. Wat een traktatie… Vorig jaar aten we de kersen uit eigen tuin en nu eten we ze van Franse bodem
Al smikkelend lopen we verder over kleine asfaltwegen en passeren we een oud dorpje met een mooie toegangspoort, Marsal. De stadsmuren zijn nog helemaal intact, echt een plaatje!
De GR5 etappe eindigt in Dieuze, maar we lopen nog 2 kilometer door naar de camping à la ferme in Val-de-Bride. Op Google was er weinig informatie over te vinden, überhaupt of hij nog bestond, dus Malou heeft gisteren nog gebeld of we er terecht konden en we waren van harte welkom. Dat blijkt helemaal als we de eigenaar spreken en hij aardbeien uit eigen tuin komt brengen en later ook nog een kruiwagen vol met hout, zodat we ‘s avonds een vuurtje kunnen maken. Het is een kleine camping met plek voor een paar tentjes, met een ecologisch toilet en stromend water uit een bron; helemaal het plattelandsgevoel!
We gaan dadelijk lekker ons maaltje koken en bij een vuurtje de dag afsluiten. Dit was zeker na de vorige etappe écht een verwendag. Wat een geluk dat we dit kunnen doen…
