Pittige wandeling door de lengte en door het vele stijgen en dalen. Schitterende afwisselende route door bossen, langs druivenvelden en langs enkele mooie ruïnes van chateaus. De etappe eindigt in het kleine, charmante Scherwiller.
De wekker gaat om 6.00u af. Pfff, het voelt wel vroeg, maar we hebben vandaag 32 kilometer voor de boeg met zo’n 1000 meter stijgen en 1000 meter dalen. We hebben wel eens langere etappes gehad, maar met deze hoogtemeters is dit een primeur.
De eerste kilometers zijn vlak, in ieder geval, dat was de bedoeling… We lopen het dorpje uit en genieten nog even van de laatste vakwerkhuisjes van Barr. We hadden gehoopt nog een open bakkerijtje te vinden, maar ook hier is op 2e Pinksterdag alles gesloten, helaas… Gelukkig hebben we genoeg eten bij ons.
Net voorbij het dorp wordt met bordjes een omleiding van de GR5 aangegeven. Een mooi paadje langs druivenvelden volgen, of de grote weg die de navigatie aangeeft. Nèèè, dan toch maar de omleiding, dat loopt en stukje rustiger. Maar ook bergop… Onze benen hebben de afgelopen 2 dagen genoeg rust gehad, dus het deert ons (nog) niet zo veel. De eerste kilometers lopen we tussen de groene druivenvelden en door kleine dorpjes. Na zo’n 6 kilometer draait de route een bospad op. Hier begint de ‘echte’ fikse klim van de dag. We gaan van 200 meter naar 900 meter hoogte in zo’n 7 kilometer. Het zijn brede paden, dus dat loopt wel makkelijk, maar nergens geeft de helling ruimte om de kuiten even wat rust te gunnen. De meeste stukken zijn behoorlijk steil en het is hierdoor flink aanpoten. We zijn dan ook blij als we bovenop komen en worden beloond met een mooi uitzicht over de Elzas en bovenal een picknickbankje waar we onze backpacks even af kunnen doen en een stokbroodje kunnen smeren. We zijn niet de enige die de berg getrotseerd hebben. Vraag ons niet hoe ze het doen, maar we zien trailrunners, mountainbikers en zelfs mensen op crossmotoren de berg opkomen. We zitten er met verbazing naar te kijken…
Na een goeie pauze van zo’n 3 kwartier gaan we weer op pad en nu begint het moeilijke deel van de wandeling; afdalen. Omhoog lopen is soms wel zwaar, maar het is ook gedachten op “nul” zetten en gewoon stug doorstappen. Maar met afdalen is dat toch even anders, zeker met een backpack van rond de 17 kilo is het bij elke stap goed uitkijken waar je je voeten zet op paden met losse stenen en boomwortels.
Het is vandaag wel te merken dat het wat drukker is vanwege Pinksteren, we komen aardig wat groepen mensen tegen en voeren leuke gesprekjes. Na de afdaling volgt de route weer een stuk omhoog, waarna hij weer verder naar beneden gaat. In deze laatste afdaling komt het pad langs Chateau Bernstein, een 12e/13e eeuws kasteel die volgens de legende is gebouwd op een rots waar een berenfamilie leefde, vandaar ook de naam. Het is één van de oudste forten van de Elzas. Het is niet het enige middeleeuwse bouwwerk op dit stuk, even verderop liggen nog een paar chateaus in de helling.
Ondertussen beginnen we de knieën en voeten aardig te voelen, dus we zijn opgelucht als we na al het dalen beneden aankomen en vlak onze weg kunnen vervolgen. Het is dan nog zo’n 5 kilometer naar de camping; we hadden het niet erg gevonden als hij hier onderaan de berg had gelegen
Het water is op en de zon schijnt hard, maar als je hulp het hardste nodig hebt is deze nooit ver weg; we lopen het bos uit en zien een boomgaard vol met trossen donkerrode kersen. Wat een geluk… en met onze buik en hand vol met kersen lopen we de laatste kilometers naar de camping. De camping in het dorp Scherwiller is permanent gesloten, maar op Google zien we dat er nog een kleine camping à la ferme zou moeten zijn. Het blijkt een leuke plek in de achtertuin van een wijnboer met, jawel, nóg meer kersenbomen!
We zetten ons tentje op en genieten ‘s avonds van één van de lekkerste backpack maaltijden ooit: oosters gekruide rijst met falafelballetjes, in kleine tortilla schelpjes met groene asperges. Jummie!
