Korte, maar magnifieke etappe door hoge delen van de Vanoise. De route heeft schitterende uitzichten op de gletsjers en toppen. Vanaf de refuge loopt de wandeling nog een stukje verder het dal in, steekt dan de rivier over om vervolgens terug te draaien richting het dal van de rivier d’Arc. In het begin daalt de route, daarna volgt een fikse klim. De tweede helft is een stuk vlakker en volgt de berghelling.
We worden wakker tussen de hoge bergen. Magnifiek om met dit uitzicht je tentje open te ritsen. Vandaag staat maar een korte etappe op het programma; ‘slechts’ 13,5 kilometer, dus we hebben onszelf een uurtje langer slaap gegund. Om 7u in plaats van 6u staan we op. Een kleine 2 uur later verlaten we Refuge du Plan du Lac en we zijn blij om de zon in te lopen want het is aardig fris zo bovenin de bergen, op 2400 meter hoogte.
Voor de afwisseling beginnen we vandaag met een afdaling, lekker om rustig aan een beetje op te warmen. We lopen nog een stuk verder het dal in en zullen na het dalen de rivier oversteken en dan aan de andere kant van het dal weer teruglopen richting het grotere dal.
In het park de Vanoise zijn geen auto’s toegestaan, dus we zijn dan ook verbaasd als we tijdens het afdalen een verharde weg passeren, waar een lijnbus overheen komt rijden. Het is een grappig gezicht.
De rivier die we oversteken stroomt behoorlijk hard en mondt hier uit in een klein stuwmeer, d’Entre deux eaux, dat wordt gebruikt om stroom op te wekken voor enkele huizen en refuges in de omgeving. Het bruggetje over de rivier is gemaakt van houten balken en ligt er zo te zien al lang: je kunt het water er doorheen zien stromen.
Na het oversteken van de rivier klimmen we een stuk hoger naar weer een schitterend uitzicht. We lopen over kleine paadjes door de alpenweides tussen de toppen met gletsjers. Als we helemaal bovenop zijn, zien we een prachtplek om te pauzeren en we zetten de tent die nog doorweekt is van de dauw (het blíjft verbazingwekkend hoeveel zwaarder een natte tent is t.o.v. een droge!) maar gelijk op. Dit zorgt voor een paar verbaasde blikken van wandelaars die langs lopen, gezien het kampeerverbod in het park. Maar we hebben onze Franstalige uitleg nog steeds klaar (‘Seulement secher!’), haha
We hebben vandaag totaal geen haast, aangezien het maar een korte wandeling is en we ook bij de volgende refuge pas na 19u de tent op kunnen zetten. Het uitzicht is zo mooi en het weer is goed en we genieten van een urenlange pauze. Dit verveelt nooit… zelfs zonder telefoonbereik.
Tegen vieren hebben we al onze spullen ingepakt en gaan we weer op pad. Het is nog zo’n 2,5 uur lopen, dus we kunnen mooi bijtijds bij Refuge de L’Arpont zijn. Althans, dat is het plan…
We lopen langs 2 adembenemend mooie meertjes richting een grote gletsjerrivier welke we oversteken. Het is in het rotsachtige landschap soms even goed zoeken naar het pad, over de gigantische plateaus met stenen en velden van rotsblokken is het lastig te zien waar mensen hebben gelopen. Maar her en der doen stapeltjes stenen dienst om de juiste route aan te geven. Eenmaal terug op het pad, als we een klein heuveltje over lopen, staat er opeens een grote alpensteenbok op enkele meters voor ons, midden op het pad. Met z’n twee lange horens is hij behoorlijk imposant. Hij kijkt even naar ons, maar gaat dan weer rustig door met grazen. We twijfelen of we gewoon langs zullen lopen, maar dan begint hij langzaam voor ons uit te lopen. Opeens zien we hem schrikken van iets links van hem in het gras. Het blijkt een alpenhoentje met kuiken te zijn, wat een schattige beestjes. Grappig dat de bok niet van ons schrikt, maar wel van zo’n klein hoentje!
Een stuk verder zien we nog een alpensteenbok, deze keer een vrouwtje met een jong. Ook deze lijken totaal geen aandacht aan ons te schenken en de moeder blijft midden op het pad staan. Het jong staat dichter bij ons, dus als we op het pad blijven lopen moeten we tussen ze door en dat lijkt ons niet zo’n goed idee. We klimmen een stukje de helling op en lopen boven de twee steenbokken langs. Ze grazen onverstoord verder.
Verbaasd over al het moois dat we net gezien hebben, lopen we weer een heuveltje over, waar links én rechts van het pad nog zeker 10 vrouwtjes steenbokken met jongen staan te grazen. Aiii… hier gaan we zeker niet tussendoor! We moeten een behoorlijk stuk steil omhoog klimmen, maar we gaan er toch maar omheen. En vervolgens ook nog om de rest van de kudde met mannetjesbokken, die op een heuvel verder verschijnt. Ook al zijn ze rustig, het blijven wilde dieren. Mét grote horens... Dat dwingt wel respect af.
Weer veilig terug op het pad moeten we ondertussen aardig voort maken. Het is nog een stuk dalen en daarna volgt een laatste klimmetje omhoog naar de refuge. Maar bovenaan de helling zien we een meter of 100 onder ons een grote kudde schapen met daarbij een aantal grote waakhonden, maar geen herder… De voorste hond heeft ons al direct gespot en als we aanstalten maken om door te lopen, komt hij richting ons. Deze honden zijn getraind om de kudde veilig te houden en we hebben al aardig wat verhalen gehoord van wandelaars die gebeten zijn door deze dieren. Voor ons is er maar één optie: met een hele grote boog om de kudde heen. We klimmen over de helling en klauteren over grote rotsblokken, terwijl we de grote honden in de gaten houden. Er lijkt maar geen einde te komen aan de schapen voor ons… Op een gegeven moment zien we de refuge gelukkig liggen, maar we staan bovenaan een steile helling. Voetje voor voetje, met behulp van de wandelstokken en soms zittend zakkend, dalen we voorzichtig af naar de refuge. Bij één van de grote stenen waar we overheen klimmen ziet Mark een slang wegkruipen. Dat maakt het feest helemaal compleet… Een uur later dan gehoopt komen we bij Refuge de L’Arpont aan. Vandaag bewijst maar weer eens dat er geen zwaardere etappes zijn dan diegene waarvan we vooraf denken ‘Ah makkie!’. Eén voordeel: we kunnen de tent meteen opzetten, aangezien het al 19u is.
Het blijkt een erg mooie, maar overvolle refuge te zijn. Het is even zoeken naar een vlak stukje voor onze tent, maar dan hebben we ook weer een fenomenaal uitzicht. Wat is de Vanoise toch prachtig! En als het langzaam donker wordt, genieten we moe maar voldaan van onze tweede zakjesmaaltijd (aardappelpuree met groente en pasta met champignons) met daarbij een goed gevulde soep.
Wauw, wat een tocht weer vandaag!
