We lopen vandaag weer van de Queyras naar de Mercantour door het Ubaye massief. Vrij snel begint de klim vanuit het dal naar de hogere delen. De eerste klim naar Col du Vallonnet op 2390 meter is met meer dan 900 meter stijgen over 8 kilometer een flinke. Deze gaat over mooie weiden en langs enkele gehuchtjes. Daarna volgt een stuk door een schitterend hoogdal met veel kale toppen. De tweede klim naar Col de Mallemort op 2558 meter gaat langs enkele oude militaire barakken. De afdaling van bijna 900 meter naar het dorp is steil, maar goed te lopen. Het is een schitterende wandeling met veel hoogtemeters!
Het was een heerlijk rustige nacht op deze gesloten camping. En een goedkope nacht, want we hebben niemand meer uit het dorp gezien… We staan hier weer op zandgrond, met het voordeel dat de tent heerlijk droog is en we alles extra snel in kunnen pakken. Iets na 8 uur lopen we van de camping af. Boven het meertje van de camping hangt een dun laagje mist en het strakke grijsblauwe water reflecteert de bergen om ons heen. Wat een prachtig gezicht in de stille ochtend, geen verkeerd begin van de wandeling.
De eerste paar kilometer van vandaag gaan niet over de GR5 maar over de GR56/GR6. Deze komt even verder op de GR5 uit. Hierdoor hoeven we niet de 3,5 kilometer over asfalt terug te lopen. We zijn al snel blij dat we deze variant gekozen hebben, want na een stukje stijgen lopen we door de meest schitterende valleien met oude bomen en frisgroen gras in het ochtendgloren. In de weide liggen her en der gigantische paddenstoelen in groepjes bij elkaar. Ze hebben de vorm en het formaat van een voetbal, sommige nog wel wat groter. Het is de ‘reuzenbovist’ en het zijn inderdaad joekels. Ondertussen wemelt het sowieso overal waar we lopen van de paddenstoelen: steeds meer tekenen dat het seizoen vordert.
De vlakte waar we nu zitten brengt ons over het riviertje la Baragne naar de GR5 bij het dorpje Fouillouse. Een klein bergdorpje op 1900 meter hoogte met een kerkje en een paar huizen. Hier zou in een auberge een kleine epicerie zijn, waar we nog wat inkopen kunnen doen voor vandaag en morgenochtend. In het volgende dorp ligt geen winkeltje, maar op de website van de camping zagen we dat zij een winkeltje hebben met de hoognodige zaken. Dus kopen we onderweg alleen wat we nu nodig hebben. We zetten de rugzakken bij het kerkje neer en Malou loopt naar de epicerie, een paar honderd meter verderop.
“De deur van de winkel staat open en voor het gebouw staat een vrachtwagentje, van waaruit iemand nieuwe bevoorrading naar binnen brengt. Ik kijk even rond en het lijkt erop dat ze alles hebben wat we zoeken, mooi! Maar na een tijdje wachten komt er nog steeds niemand om af te rekenen en ga ik maar op zoek naar de eigenaar. De deur naar de auberge staat open, maar er reageert niemand als ik roep. Eenmaal weer buiten vertelt de man die de vrachtwagen aan het uitladen is, dat de eigenaar er nu even niet is en hij wijst op een briefje op de deur. “Ben even 5 minuten weg. Ik ben in het roze huis met het balkon, als je me zoekt”. Ik probeer Mark te bellen om te overleggen wat te doen, maar er is totaal geen bereik in dit dorpje. Toch op zoek naar het roze huis dan maar… Ook daar staat de voordeur open en komt er een vriendelijke vrouwenstem als ik naar binnen roep. Het duurt een paar minuten voordat de dame bij de deur is, een klein, krom, oud vrouwtje die aangeeft dat ze wel even meekomt, als ik vraag of zij eigenaar van de winkel is. Alleen moet ze wel nog even afmaken waar ze mee bezig is en haar hoedje en stokken pakken. Zo’n 5 minuten later stapt ze voorzichtig uit haar huis en voetje voor voetje schuifelen de dame en ik omhoog naar de epicerie. Op de balie liggen al alle spullen die we nodig hebben klaar om afgerekend te worden. Als ik ernaar wijs, geeft de dame aan dat ze niet weet hoe de kassa werkt en ook niet weet wat de prijzen van de producten zijn. Hmmm… dan maar zelf aan de slag met de rekenmachine, gelukkig staan in de winkel overal prijsjes bij. Behalve bij de appels… ‘Hoeveel kosten de appels, mevrouw?’ ‘Ehm, ik denk een euro per stuk ofzo?’ Oké, twee euro voor de appels, dus Ik legt het totaal bedrag op de balie, waar de dame het laat liggen en we verlaten samen de epicerie, de deur blijft open…”
Wat een aparte ervaring. Maar oh zo typisch Frans! Super fijn dat we toch nog de spulletjes hebben kunnen krijgen.
Een beetje zwaarder en een ervaring rijker lopen we het dorp uit, op weg naar de eerste col, een kilometer of 5 verderop. We passeren wederom een schitterend groen dal met af en toe een verlaten huisje en tegen de hellingen zien we de bekende roodgekleurde bosbessenstruikjes. De toppen om ons heen worden steeds hoger. Aan weerskanten is een bergkam van ruim boven de 3000 meter. Net voordat we de col bereiken, maken we in de luwte van een klein dalletje een pauze. De temperatuur is vandaag niet erg hoog en in de wind is het aardig fris, maar hier uit de wind in de zon is het door de zonnekracht op deze hoogte toch behoorlijk warm. Wat een heerlijk en schitterend plekje om even bij te komen.
Het laatste stukje klimmen naar de col is het steilste stuk. Over zigzagpaadjes tussen de bosbessenstruiken lopen we naar Col du Vallonet op 2524 meter hoogte. Het dal voor ons is even wat anders dan het dal achter ons: het oogt ruw, met grillige grijze rotswanden en hoge kale toppen er omheen. Beneden in het dal zijn stukken grasland te zien, maar voor de rest is het grijs van het steen om ons heen. Wauw, wat is dit grillig maar mooi. Weer zo’n uitzicht waar je de hele dag naar zou kunnen kijken.
De col waar we nu staan is de eerste col van vandaag. We dalen een stuk naar het dal en zullen vervolgens stijgen naar de volgende col, die iets hoger ligt. Beneden in dit dal blijkt het toch iets lieflijker te zijn dan van boven verwacht. Er stromen mooie riviertjes tussen kleine eilandjes van grasvlaktes en stukjes moeras en ook hier hebben de bergmarmotten zich goed aangepast en zijn ze in grote getalen aanwezig.
Op weg naar boven komen we langs enkele oude militaire barakken. We nemen een kijkje in de grootste, die verlaten en half ingestort is. Smeulend vuur verraadt dat bivakkerende wandelaars er toch nog gebruik van maken. Hier staande, tussen de afgebrokkelde muren, geeft het een vreemd gevoel te bedenken dat mensen hier vroeger naar uitgezonden werden en een hele tijd hebben geleefd in dit sinistere berglandschap.
Bovenop de hoogste punt zien we nog een fort liggen, we zitten hier dicht bij de Italiaanse grens. Het laatste stukje naar de top, Col de Mallemort, gaat over een breed pad en we zijn in no time boven. Op de top hebben we uitzicht op het dal waar we vanavond zullen slapen, met een rivier, veel bomen en veel gras oogt het meteen een stuk lieflijker dan de vallei waar we net uit kwamen.
De afdaling die volgt is lang en steil. We dalen een stukje af en maken een pauze op een rots in de zon. Tijd voor een appeltje, even een beetje energie bijtanken voor de afdaling. Maar voordat de appels goed en wel op zijn, zien we over de eerstvolgende heuvel een paar schapen onze kant op komen. En als er één schaap is, volgen er gegarandeerd nog vele meer, plús een paar honden… Dus beter niet aarzelen maar rugzakken op en door. Want om in een kudde schapen met waakhonden te zitten, hebben we vandaag niet zo veel zin.
We dalen snel af, iets na vieren komen we bij de camping aan. Die gelukkig open is, maar het winkeltje en het restaurant niet helaas… Ook de epicerie in het dorp is nu dicht, dus het wordt even improviseren. We bestellen maar alvast een stokbrood voor morgen en overwegen vanavond even wat te doen. De volgende overnachting zullen we bij gebrek aan een camping op de route gaan wildkamperen, dus we hebben wel voldoende proviand nodig. Maar eerst de tent installeren en een kopje koffie zetten. Het is in ieder geval fijn om weer op een gewone, open camping te zijn.he rest it's gray because of all the rock around us. Wow, how jagged but beautiful this is. Another one of those views you could look at all day.
