Een paar dagen hebben we genoten van de rust en het groen van de bergen. ‘s Middags stroomde de camping vol en ’s ochtends was deze weer ver leeg. We hebben nog wat boodschappen kunnen doen in een kleine supermarkt in het dorp Plan, een dikke 11 kilometer verderop. Dat leverde een mooie wandeling op door bossen en langs weilanden, langs bosbessenstruiken en frambozen, langzaam weer de bewoonde wereld in. En na een Spaanse lunch keerden we weer terug, omhoog naar onze oase in het groen. Vandaag lopen we verder de Pyreneeën door. Vanochtend over de GR11 en later over de HRP richting col d’Aygues Tortes (niet te verwarren met het nationaal park Aygues Tortes, een stuk oostelijker in de Pyreneeën) op 2.683 meter. Deze col was eerder bekend als de Col de Clarabide en wordt ook wel Puerto de Añes Cruces, Puerto de Clarabide, Puerto de Bachimala en Puerto Superior de Aigües Tortes genoemd. Wat zou één naam voor deze col ook saai zijn… We volgen het rivierdal van de kleine, maar snel stromende rivier Barranco de Añes Cruces omhoog. We beginnen onder de 1.600 meter, dus het is nog groen en bebost, maar we hebben nog schitterend uitzicht op een van de mooiste bergen van de Pyreneeën: het massief van Posets, al staat de zon nu in de ochtend net aan de verkeerde kant om de magnifieke kronkelende aardlagen met de kleuren rood en grijs goed uit te laten komen.
In de avond is de berg op z’n mooist. Als de rest van de bergen al hun kleur hebben verloren in de schaduw van de bergen achter ons, straalt deze reus nog in de ondergaande zon. Nu is de berg groot en grijs. We klimmen snel over kleine paden tussen de haarspeldbochten van een onverharde weg door, richting een laatste parkeerplaats en een refuge hogerop. Al snel komen we boven het bos uit in de glooiende graslanden tussen de steile hellingen van de hoge bergen. De zon piekt af en toe langs de toppen, de ochtendstralen geven opnieuw kleur aan het grasland. Hierdoor vallen de vele paarse bloemen nog meer op. De sombere vederdistel steekt, anders dan dat z’n naam doet vermoeden, fris en fier boven het gras uit. Ook de blauwe monnikskap valt op door z’n diepe kleur. Bijen en hommels smullen ervan in de eerste zonnestralen, wij genieten van de verschijning, maar blijven er vanaf. De plant is erg giftig, zelfs bij aanraking. We volgen het pad langs een aantal schuurtjes, de laatste bebouwing in de vallei, en lopen verder over smalle, maar goed te belopen paden. In de eerste 5 kilometer stijgen we 500 meter. Na het opstarten en warmlopen gaat het lekker en de benen zijn fit. We steken over twee boomstammen met plankjes omgetoverd tot brug de rivier over. Hier is de splitsing van de GR11 en de HRP. De GR11 volgt de zijrivier de Chistau het zijdal in, om zuidelijk van de hoogste pieken te blijven. Wij volgen de HRP verder het dal in.
En we zullen meteen weten waar we afscheid van nemen, rechtsaf gaat een pad, wij gaan linksaf een groene steile helling op waar nauwelijks een route te zien is. Maar het is een grashelling, dus we vinden onze weg wel en een stuk verder zien we toch nog een klein paadje lopen. We volgen ‘m langs de rivier totdat we bij een vlakte komen, de bron van de rivier, omringd door hoge rotswanden. We zitten ondertussen net iets boven de 2.300 meter. Over 2 kilometer zitten we weer op dezelfde hoogte, maar we moeten in de tussentijd 760 hoogtemeters verder, wel de col op 2.683 meter beklimmen. Daarvoor hebben we wat meer energie nodig, dus we besluiten hier in het windluwe hoogdal een pauze te maken, om erna fris aan de klim te beginnen. Gelukkig lopen er in de pauze twee wandelaars langs die dezelfde kant opgaan, zodat we kunnen zien hoe de route loopt. Het ziet er zoals verwacht steil uit.
We lopen de eerste meters vlak en beginnen de klim over rotsen en losse stenen, soms bijna recht omhoog. We houden goed afstand van elkaar om vallende stenen te kunnen omzeilen. Stapje voor stapje komen we bovenop. Zoals altijd in de bergen ligt er altijd nog een helling boven wat er eerder uitzag als de top. Die is minstens zo steil, maar er zijn minder losse stenen, wat het lopen een stuk makkelijker maakt. Nu zijn we echt boven! Op de Spaans-Franse grens. Dit is een oude handels- en smokkelroute. Het is bijna niet voor te stellen dat men hier vroeger met ezeltjes de berg overkwam om goederen van Frankrijk naar Spanje en weer terug te brengen. Op de col staat een gedenkteken met het verhaal en foto uit die tijd. Indrukwekkend. Vanaf hier zijn zó veel toppen te zien, richting noord en zuid. Frankrijk ligt verderop weer in de wolken, zo zien we Frankrijk elke keer. We zitten boven sneeuwvlaktes tussen de kale rotsen, maar af en toe piepen er wat grasjes en bloemetjes tussendoor. Sedum atratum, in Nederland bekend van de ‘groene daken’ met de mooie dieprode stengels en witte fragiele bloemetjes, weet hier goed te floreren. Het waait hier hard, dus we dalen snel maar rustig weer af. De afdaling is minder heftig dan de klim. Even steil, maar met een stuk minder losliggend gesteente. We zijn blij dat we de route deze kant op lopen. We zijn zo weer terug op 2.300 meter hoogte, vanaf hier wordt het pad vlakker en de kale rotsen veranderen weer in grasland. Verderop staan kuddes schapen, de bellen klinken ondertussen heerlijk vertrouwd. We volgen een smal pad het dal door, dalend tot bij een grote vlakke strook gras. Hier staat een schitterend nieuw uitziende onbemande berghut met bedden en eettafel. Dit zou een ideale plek zijn om te overnachten, maar we zitten nog een stuk te vroeg in de etappe, dus we lopen door en maken een pauze aan de andere kant van de vlakte, net voor een splitsing van de route. De HRP daalt vanaf hier af naar Refuge La Soula, 350 meter lager, om van daaruit weer te stijgen naar deze hoogte en daarna een stuk hoger. Er loopt een pad bovenlangs, richting een stuwmeer en glooiend over de berghelling, mooi om de berg heen. Vanaf hier is het pad goed te zien. Op de kaart is het pad maar een streep of stippellijn, je weet nooit wat je aan zult treffen, maar vanaf hier ziet het pad er eigenlijk wel beter uit dan je van de hoogtemeters kunt verwachten. Een strakke lijn loopt licht stijgend tegen de berg. We klimmen naar het meer en vinden het pad. Het is een mooi breed aangelegd pad, uitgehakt uit de bergen en rotsen. Af en toe zien we metalen pinnen en even verder iets dat lijkt op overgroeide rails. Hier blijkt vroeger een treintje gelopen te hebben. Geen toeristentreintje, maar een mijntrein. Erg fijn dat het nu een pad is, want het dal ligt diep onder ons en dit scheelt een hoop hoogtemeters. We komen langs verlaten ingangen in de berg en een vervallen kabelbaan om de waarschijnlijk ijzererts naar beneden te vervoeren. Er is niets over te vinden, maar aan de dieprode stenen te zien zit er veel ijzer in de grond. Dit soort verlaten bouwwerken spreekt altijd tot de verbeelding. We zouden het graag verder onderzoeken, maar we houden de vaart erin om nog een stuk verder te komen. Aan het einde van dit pad moeten we nog een behoorlijk stuk stijgen. Het is ondertussen 17:00 uur en we hebben 16 kilometer gelopen. We lopen door een laatste verlaten gebouw en beginnen de klim van 2.050 meter hoogte naar een stuwmeer op 2.200 meter, rusten even en klimmen verder naar het volgende meer op 2.400 meter. Een schitterende plek om vannacht te staan. We zoeken een plekje om de tent op te zetten, maar er staat al iemand een stukje verder, waar we niet zo’n goed gevoel bij hebben. We besluiten door te lopen naar één meer verder, Lac de Milieu, op bijna 2.550 meter hoogte. Wow! Een adembenemend uitzicht over de Franse Pyreneeën, in de wolken natuurlijk, maar de toppen steken er bovenuit. Een meertje achter ons en het meer een stuk onder ons. Een riviertje om water te halen en een vlak plekje voor onze tent (die bij opzetten door de pyramide vorm altijd nét iets meer plaats nodig heeft dan ingeschat). Het is 20:30 uur als we de tent op gaan zetten en nog een stuk later als we na zonsondergang genieten van onze zakjes gevriesdroogde dahl en semoula met groente. Een luxe maaltijd, zo hoog in de bergen. Weer zo’n magnifieke plek… We zullen goed slapen, na deze heftige etappe.
