Etappe 30 wordt een klapper: 37 kilometer over de heuvels van Zuid Spanje. Bij Jimena de la Frontera gaan we de natuur in, en zullen alleen maar bossen, heide, bloemen en rotsen tegenkomen tot de laatste kilometers bij Ubrique. De wekker ging vanochtend om vijf uur en om zeven uur, als de poort van de camping van het slot gaat, gaan we op pad. De klok is gisteren om gegaan, dus de zon komt een uurtje later op, dat is hier in Spanje tegen half 9. Het is nu dus nog pikkedonker en met het hoofdlampje op en het lampje van de luchtbedpomp lopen we een paar honderd meter over een asfaltweggetje en komen vrij snel uit bij een oude stenen weg tussen muurtjes om de weilanden af te bakenen, behoorlijk overgroeid met struiken en bomen. In het donker, met de backpacks op is dit pad nog best een uitdaging. We zijn door de camping eigenaar gewaarschuwd dat we een beetje moeten uitkijken voor wilde zwijnen in het donker. Die kunnen nu jongen hebben en wel agressief zijn. We lopen dus met de oren gespitst. Met de hoofdlamp op kun je goed de ogen van dieren zien reflecteren. Een aantal keer zien we een paar 'lichtjes' voorbij komen, maar geen zwijnen gelukkig. Als we hoger komen, wordt het landschap wat opener. Recht voor ons zien we het steelpannetje helder aan de hemel staan, en rechts achter ons begint het langzaam wat lichter te worden aan de horizon, en worden de contouren van de bergen duidelijker zichtbaar.
Nu gaat het snel. Binnen enkele minuten begint de hemel rechts achter ons van donkerblauw te veranderen in prachtig rood, roze en paars. We zien ook steeds meer en steeds verder, dus de lampjes kunnen uit. Kijkend naar het zuiden zien we in de verte nog een laatste keer de rots van Gibraltar en, met de mist van de warme Middellandse Zee ervoor, Marokko liggen. Een prachtig gezicht, zo boven aan de helling met kleuren van de opkomende zon aan de hemel. We komen uit bij een hek met daarachter een groter bospad. Deze is een stuk minder steil en volgen we een aantal kilometer. Dit zijn de lekkerste wegen om te lopen: zacht genoeg voor de voeten en hard genoeg om wat tempo te maken en overzichtelijk genoeg om van de omgeving te kunnen genieten. Na een aantal kilometer geglooid te hebben tussen schitterend witte rotsen, kurkeiken en paars bloeiende heide, gaat het brede pad over in een klein paadje door de bossen dat weer steil omhoog gaat. We steken wat riviertjes over door van steen tot steen te stappen. De schaduw van de bomen geeft verkoeling van de zon die nu al volop schijnt. Het pad is vaker overgroeid met lage struiken, dus het zal niet vaak belopen worden. Voornamelijk met brem, heide en distels. Die eerste twee kennen we in Nederland als lieflijkel zachte plantjes, hier lijken ze zich prima aangepast te hebben aan de hardere leefomstandigheden en hebben, ondanks de mooie zachtgele en paarse bloemetjes, allemaal stekels en prikkende taken. Hmm, misschien toch maar een lange broek aantrekken op dit soort paden de volgende keer... Na een kilometer of tien hebben we de meeste meters stijgen gehad. We zijn zo'n 500 meter gestegen en zitten nu net boven de 800 meter hoogte. In de Alpen begon het dan pas, maar voor deze tocht vanuit Sagres is het 't hoogste punt. Wat verder maken we een pauze in een veld en laten de grondzeilen drogen die nog nat waren. Na de break wordt het pad snel weer breder. We blijven nu een stuk vrij hoog en hebben schitterende uitzichten over de bergen. Al is het nu fris groen en beginnen de loofbomen uit te lopen, het is goed te zien dat het hier een groot deel van het jaar een stuk droger is.
Kale rotsen en grote stukken zonder bomen of gras doen denken aan gebergte dat veel hoger is. Het geeft het wel een verrassend ruig aanzicht. Tot aan de tweede pauze lopen we van kurkeikenbossen, met bomen die nog steeds gestript worden, naar open stukken met mooie uitzichten. We komen op een enkele Jeep van een landeigenaar na, niemand tegen. Wat een rust. Na 25 kilometer, net voordat het afdalen begint, maken we een tweede pauze met brood en soep (je moet jezelf goed verzorgen tijdens zo'n lange tocht!) en laten de tent drogen, want die hebben we de komende nachten, aangezien het hier dun bezaaid is met campings, niet nodig. De afdaling gaat ook over de grote paden en we komen her en der weer een enkel huisje tegen. Het onverharde pad gaat over in een verharde weg waar we zo'n haat/liefde verhouding mee hebben. Het is heerlijk om na zoveel kilometers even niet te hoeven kijken waar je je voeten zet, toch wordt het na een paar honderd meter behoorlijk zwaar voor de voeten en gewrichten. Maar het loopt goed door zo. Na 27 kilometer, met zo'n 10 kilometer nog te gaan, wordt het landschap nog weidser en kijken we uit over een groot, uitgestrekt dal met tegen de bergen van Sierra de Grazalema, met pieken tot boven de 1600 meter, aan het einde het stadje waar we vannacht overnachten: Ubrique. De witte huisjes van deze stad, de grootste Pueblo Blanco, zijn duidelijk zichtbaar, zelfs vanaf 10 kilometer afstand. Door de bruin/rode tegeldaken op de witgekalkte muren en smalle steegjes lijkt het stadje vanaf deze afstand bijna op een stuk gesteente. De natuurlijke kleuren en vormen gaan helemaal op in de omgeving. De stadjes zijn al wit sinds Romeinse tijden, om de warmte uit de huizen te houden.
De route verlaat het asfalt weer voor de laatste kilometers afdalen. Het is goed uitkijken op het smalle pad met veel losse stenen, want de concentratie begint langzaam op te raken. Nog even vlug een pauze om ons lichaam van wat energie te voorzien en dan weer door. Het laatste stuk stijgt weer wat langs en door de bebouwing van het stadje. In het oude stuk lopen we door smalle witte steegjes en komen in de buurt van ons pension. Mensen wijzen ons ongevraagd al in de goede richting, dus het is niet te missen. We zijn er! In een schitterend oud, uiteraard wit, straatje, komen we bij het einde van deze tocht. De langste die we gelopen hebben in de 123 etappes sinds we thuis vertrokken. Even rusten, wat boodschappen doen, een avondmaaltijd halen, douchen en dan slapen. Morgen blijven we een dagje over om het stadje wat beter te bekijken, en vooral om de voeten rust te gunnen. Maar het gebied is schitterend, en we kunnen niet wachten om weer door te gaan!
