Prachtige etappe met veel stijgen en dalen. De route begint licht dalend langs de rivier La Clarée waarna deze stijgt door het schitterende dal van de Torrent des Acles. Een schitterend landschap met grote oude bomen tussen graslanden en rotsen. Richting de col wordt het landschap kaler met vele vergezichten. Na Col la Lauze op 2540 meter daalt de route richting Italiaanse grens naar Montegenèvre, een ski dorp met houten huisjes.
Het vertrek vanochtend is wat later dan gepland… Hier op de camping in Névache hebben ze kluisjes waar je je telefoon en powerbank op kunt laden. Dat is heel handig, daardoor hoef je je elektronica niet zomaar onbeheerd in een sanitair ruimte achter te laten om op te laden. Gisteravond hebben we de powerbank in zo’n kluisje gelegd (deze is elke dag leeg door het opladen van de telefoons die we gebruiken om te navigeren en foto’s te maken), maar vanochtend was deze nog nauwelijks vol. Ai, een mooi systeem, maar het werkt niet helaas! En we hebben echt wel wat nodig voor onderweg. Gelukkig laadt de powerbank via het stopcontact wel snel op, dus na een uurtje wachten is ‘ie weer aardig vol en kunnen we wat later dan gepland alsnog op pad.
Vanuit de camping volgen we een stuk de rivier la Clarée door een coniferen bos, waar 5 verschillende soorten coniferen groeien. Ze werden vroeger allemaal gebruikt door de mens, voor bouw tot scheepvaart, voor bruggen en vanwege hun medicinale krachten. In het kleine dorpje Plampinet dat we na een kilometer of 3 passeren, werden ze allemaal verwerkt. Nu is er weinig meer over van deze industrie in het dorp, het is er dan ook vrij rustig.
We verlaten de rivier en lopen langs een paar huizen. Van hieruit begint de klim, een fikse waarin we dik 1000 meter stijgen. We komen al snel op een breed grindpad uit, die zigzagt over de steile berghelling. Het pad loopt langs de diepe kloof la Cléïda en loopt naar een mooie vallei waar een kleine nederzetting te vinden is, Chalets des Acles. Dit is een schitterend dal met veel grasland, behoorlijk afgelegen van de buitenwereld. Wat een plek om te wonen… We steken het riviertje over waar twee mensen in het zonnetje hun kleren aan het wassen zijn. We zijn al behoorlijk wat gestegen, maar hebben nog 650 meter te gaan en houden de pas er goed in. In een recordsnelheid lopen we de steile helling op, over het steeds smaller wordende pad en komen uit bij één van de mooiste dalletjes die we gezien hebben. Een vrijwel vlak stuk gras aan de rand van de boomgrens, afgeschermd door een imposante steile helling van grijze rotsen. Een ideaal plekje om even te pauzeren! De camping vanochtend lag wederom naast een rivier in een dal, dus de tent is weer kletsnat en we zetten ‘m op om goed te drogen. Het is niet erg warm, maar de zon schijnt hard op deze hoogte, dus het duurt niet lang voor hij droog is.
Na deze pauze stijgen we nog een stukje en het landschap wordt kaler. Wauw, wat een bergtoppen om ons heen. We klimmen het laatste stukje naar de col en bovenaan high5-en we dat we zo snel 1000 hoogtemeters hebben afgelegd naar Col de La Lauze! Uhmmm, wacht even, op het bordje staat Col de Dormillouse… En Col de la Lauze nog 1,3 km… Oeps iets te vroeg gejuigd, nog even een stukje door dus! Maar na 20 minuutjes komen we alsnog aan op de juiste col en genieten van weer een fenomenaal uitzicht.
We zien het smalle pad waarover we zullen dalen, voor ons uit slingeren. Het ligt in een weids dal waar een paar kabelbaantjes stilstaan. Tijdens het afdalen lopen we regelmatig vlak langs alpenmarmotten en even verder zien we dat de marmotten soms iets te gewend zijn geraakt aan mensen en aan het einde van het seizoen waarschijnlijk iets te traag zijn. Eentje ligt dood langs het pad met een wond in z’n zij. Waarschijnlijk is hij gepakt door een loslopende hond.
We komen al vrij snel bij de boomgrens en daar worden de paden ook weer breder. Op een steenworp afstand vanaf het pad ligt Italië, en we hebben een mooi doorkijkje naar de Italiaanse Alpen. We zijn nu zo vaak in de buurt geweest, vroeg of laten moeten we toch de grens een keer over.
Het is niet ver meer tot Montgenèvre, een skidorp boven Briançon. Het ziet eruit als een leuk, gezellig skidorpje met houten chalets, maar zoals bij de meeste andere skidorpen waar we doorheen zijn gekomen, is ook hier alles gesloten. Gelukkig gaat de bus naar Briançon nog wel. Dit is een grote stad aan de voet van de bergen in een breed dal, waar een aantal campings liggen. En een Decathlon, haha, dus daar kunnen we weer wat inkopen doen de komende dagen. We zullen in Montgenèvre terugkomen om de etappe van hier tot aan Briançon te lopen.
