We volgen vandaag wederom de GR52. Aan het begin van deze etappe moet door stormschade de rechter oever van de rivier gevolgd worden. De route begint meteen met een klim richting Refuge de la Cougourde op 2100 meter. Vanaf hier loopt de route over hellingen en rotsvlaktes Pas des Ladres op 2448 meter over. Dan daalt de route naar La Madone de Fenestre op 1865 meter. Een klim volgt naar Pas du Mont Colomb, waarna een stuk dalen de route brengt naar Lac de la Fous. Vanuit hier is het nog een kort stuk stijgen naar refuge de Nice en een stukje verder naar de bivak plek.
Vandaag hebben we een pittige dag voor de boeg. De etappe die we hebben voorbereid is nét iets langer dan 20 kilometer, met bijna 2200 meter stijgen en dik 1500 meter dalen. Dit zijn echt record hoogtemeters, dus de kans zit erin dat we ‘t niet gaan halen vandaag, maar we kijken hoe ver we komen. We hebben extra vroeg de wekker gezet, zodat we direct bij het licht worden kunnen vertrekken. Vanaf onze bivakplek lopen we terug naar de rivier die we oversteken om deze aan de andere kant verder omhoog te volgen. Het blijft heerlijk om zo vroeg de paden op te gaan, de rust in de ochtend is onbeschrijflijk.
We lopen in het begin door bossen en hoe hoger we komen, des te meer deze plaats maken voor grasland. Hoe meer grasland we zien, hoe meer deze ook gebruikt wordt door kuddes dieren. Deze keer geen schapen gelukkig, maar we zitten weer in het land van de koeien die rustig in de ochtendzon staan te grazen langs het pad. Door het klimmen zijn de jassen en de vesten alweer snel uitgegaan. Ook al is het nog flink fris, het loopt toch het lekkerste in een T-shirt en korte broek. De route op onze telefoon stuurt ons rechtsaf de rivier over, maar de bewegwijzering heeft weer andere plannen: rechtdoor naar de Refuge de Cougourde. Het zijn een paar kilometers extra, maar we vertrouwen erop dat het mooi gaat worden dus we kunnen het niet laten om deze andere route te volgen. We lopen door weiden omhoog en bovenaan komen we in een prachtig dal waar de refuge ligt en tientallen koeien staan. Het is een moerassig gebied met her en der kleine poeltjes en tot onze verbazing zien we dat hier een dun laagje ijs op ligt. En wij lopen hier in onze zomerkleren! Door de inspanningen hebben we totaal niet het gevoel dat het hier rond 0 is.
Een stuk lang blijft de route redelijk gelijk en volgen we de berghelling tot de plek waar de twee routes elkaar weer vinden. We passeren Lac de Trécolpas dat op 2150 meter hoogte ligt. Her en der staan lariksen die weerspiegelen in het strakke water. Wat een plaatje! We lopen door naar Pas de Ladres die zo’n 300 meter hoger ligt, waarna de route weer afdaalt. Iets over de helft van de afdaling zien we een vlak stukje waar we onze stoeltjes kunnen opzetten om te pauzeren, met weer een schitterend uitzicht over het dal en de route die we dadelijk gaan lopen. Na de pauze dalen we af naar La Madone de Fenestre op 1900 meter. Hier liggen een aantal gebouwen, waaronder een kerkje en een refuge die allen dicht zijn. De kerk stond er al in het jaar 878 en de refuge werd voor het eerst in 1388 gebruikt. Jaarlijks staat hier tussen 15 augustus en 8 september een Libanees cederhouten beeld van Madonna uit de 14e eeuw, dat elke dag wordt geëerd door de lokale bevolking. Op de laatste dag daalt ze in processie af naar Saint-Marin-de-Vésubie om daar de winter door te brengen. Het terrein is nu overgenomen door runderen, die her en der rondlopen en liggen te luieren.
Vanaf hier begint voor ons de klim naar Pas du Mont Colomb op 2548 meter hoogte. Het is een lange klim van zo’n 3,5 kilometer waarvan vooral het laatste deel erg steil is. In dit stuk zien we een groep gemzen met de mooie witte/zwarte tekeningen in het gezicht. Ze zijn totaal niet bang als we langs lopen en blijven rustig liggen en grazen in onze nabijheid. De route zigzagt over een grindpad door een kaal landschap van stenen en rotsen en aan de andere kant van de pas gaat het eerste stuk bijna verticaal naar beneden. Aiii, dat wordt klauteren. We rusten bovenop even uit met een appeltje en klimmen dan achterwaarts met handen en voeten voorzichtig naar beneden. Het is koud aan deze schaduwkant van de helling dus we trekken wat jassen en vesten aan. De rest van het pad gaat over grote, losliggende rotsblokken en gruis naar beneden, het is goed opletten bij elke stap. Bovenop was het al 15.30u en doordat het hier zo lastig lopen is, gaat de tijd even snel als de afstand. Als we 1,5 kilometer verder bij het dal van Lac de la Fous aankomen, is het ook al 1,5 uur later.
We lopen langs het grote stuwmeer en overal om ons heen lopen de gemzen rustig rond. Aan het einde van het meer ligt Refuge de Nice, die gesloten is in deze tijd van het jaar. Even verderop stroomt een riviertje met mooi helder water waar we onze flessen kunnen vullen en een klein stukje verder vinden we achter een heuveltje een prachtige bivakplek. Het is ondertussen bijna half 7, dus het begint donker te worden.
In conditie en kracht hebben we nog wat over, maar de uren licht op een dag in deze tijd van het jaar, zijn gewoon te kort om in dit ruige terrein zo veel kilometers te lopen. Door de omweg aan het begin van de route en de kilometers die we nu niet halen, blijft er zo’n 6 kilometer van de etappe en twee stevige klimmen over, die we vandaag niet kunnen lopen. Vanavond maar even kijken hoe we die kunnen verdelen over de komende dagen. Maar deze plek op bijna 2300 meter hoogte in dit waanzinnig mooie dal, waar wij alleen zijn met de natuur, is perfect voor de nacht.
